Ο ΑΚΕΦΑΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Μια μέθοδος προσωπικής
αναζήτησης που δημιούργησε ο Douglas Harding
NoFacebook page on Facebook Facebook
Headless Way page on Facebook Facebook
Sign up for our Newsletter Newsletter
Sign up for our Online Course eCourse

Συνέντευξη με τον Douglas Harding, 1983

Richard Lang: Douglas, γράφεις και κάνεις σεμινάρια εδώ και πολλά χρόνια. Περί τίνος πρόκειται η δουλειά σου;

Douglas Harding: Αυτή την ερώτηση χρειάζεται να την κάνω και εγώ συχνά στον εαυτό μου. Όχι για να έχω μια προπαρασκευασμένη, προκαθορισμένη ιδέα για το τι πρόκειται, αλλά για να απευθύνομαι στον ίδιο μου τον εαυτό από μια φρέσκια οπτική κάθε φορά. Για αυτή τη συνέντευξη, Richard, πρέπει να ρωτήσω τον εαυτό μου ποιος είναι ο σκοπός μου, για μια ακόμα φορά. Τι σκοπεύω να κάνω; Λοιπόν, πλησιάζω αρκετά το τέλος της ζωής μου και θα ήταν εντελώς φυσιολογικό και κατάλληλο να ρωτήσω περί τίνος επρόκειτο το όλο θέμα; Ακόμα πιο προσωπικά: πώς ήταν το να ζω, πώς είναι να υπάρχω; Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα έπρεπε να πω είναι ότι μου φαίνεται απίστευτα ασυνήθιστο να υπάρχω, να έχω συμβεί. Δεν εννοώ απλά το ότι είμαι ο Douglas Harding, αλλά απλά και μόνο που υπάρχω, που έχω αντίληψη, το να είμαι μια συνείδηση ή η ίδια η Συνείδηση. Τι απίστευτο πράγμα και τι κρίμα να έρχεσαι σε αυτή την αντίληψη και να μην τη γεύεσαι! Φαίνεται απαίσιο, θλιβερό, δειλό και μίζερο, να μην ενδιαφέρεσαι για αυτά τα θέματα. Έτσι, αυτό που θέλω, εν ολίγοις, είναι να ξυπνήσω μπροστά στο μυστήριο του εαυτού μου.

RL: Εκτός από τη δουλειά επάνω στον εαυτό σου, τι γίνεται με τη δουλειά σου στον κόσμο;

DH: Λοιπόν, βλέπω τη δουλειά μου στον κόσμο αρκετά δευτερεύουσα σε σχέση με τη δουλειά στον εαυτό μου. Νομίζω ότι το να έχω μια ιδέα ότι μπορώ να βοηθήσω, να επηρεάσω ή να προσφέρω στον κόσμο είναι δευτερεύον και εξαρτάται από το να έχω απαντήσει τη βασική ερώτηση του τι είναι η ζωή μου, για εμένα τον ίδιο. Φαίνεται σα να μην έχω τίποτα ουσιαστικό να πω στους άλλους πριν καταλάβω και απαντήσω ο ίδιος το πρόβλημά μου. Μα όταν το κάνω, όταν αφυπνιστώ στο τι και πώς είναι να είμαι εγώ, βρίσκω αυτή την απλή αλήθεια να είναι τόσο διαφορετική από ο,τιδήποτε είχα σκεφτεί, τόσο πιο πολύτιμη και ενδιαφέρουσα, τόσο απίστευτη και διασκεδαστική, ασκεί πολύ βαθιά επιρροή στον τρόπο που ζω που είναι φυσικό να θέλω να τη μοιραστώ με τον κόσμο! Όσο για τη μέθοδο με την οποία τη μοιράζομαι, υποθέτω αυτό θα έρθει αργότερα, στις επόμενες ερωτήσεις σου.

RL: Ποια είναι η μέθοδος;

DH: Η μέθοδος είναι το γύρισμα της προσοχής ακριβώς 180 μοίρες. Η προσοχή μας είναι συνήθως στραμμένη προς τα έξω, μπροστά μας. Κατευθύνεται προς ένα αντικείμενο και αυτό είναι σύνηθες. Σε κοιτάζω τώρα, η προσοχή μου είναι προς τον Richard, αλλά αυτή τη στιγμή από πού έρχεται η προσοχή; Ποιο είναι το βέλος της προσοχής μου, ποιο τόξο το ρίχνει; Αυτό που κάνω τώρα είναι να στρέψω το βέλος ανάποδα και να προσέξω ότι εδώ δεν είναι όπως εκεί. Αυτό που κάνω λοιπόν είναι να κοιτάξω σε δυο κατευθύνσεις, οι οποίες είναι αντιδιαμετρικές και αντίθετες η μία ως προς την άλλη. Η μία είναι να κοιτάξω αυτό που κοιτάζω, στην οποία είναι ο Richard με το ένα χέρι στο πηγούνι του και ένα στυλό στο άλλο χέρι εκεί, κοιτώντας με. Στην άλλη κατεύθυνση, σε μια γωνία 180 μοιρών, βρίσκεται η απουσία ο,τιδήποτε ανάλογου. Απλά βρίσκω το απόλυτο τίποτα εδώ. Σίγουρα τίποτα που να σχετίζεται με αυτό που βρίσκω εκεί. Εδώ είναι ένα μη-πρόσωπο, μη-κεφάλι για να αντιπαρατεθεί στον Richard. Βρίσκω τον εαυτό μου άδειο για χάρη του και αυτό είναι η στοιχειώδης εμπειρία από την οποία όλα πηγάζουν. Η κενότητα για τους άλλους είναι αυτό που απολαμβάνω, και όταν προσπαθώ να το μοιραστώ με τους ανθρώπους και να το φέρω στον κόσμο, αυτό τους δείχνω, ο καθένας για τον εαυτό του/της. Δε μπορώ να τους πω τι να βρουν, αλλά μπορώ να τους εμψυχώσω λέγοντάς τους τι βρίσκω εγώ. Θέλω οι άνθρωποι να ελέγξουν αν είναι στην ίδια κατάσταση με εμένα ή όχι.

RL: Δηλαδή βλέπεις ότι για τον εαυτό σου είσαι διαφορετικός από αυτό που φαίνεσαι στους άλλους.

DH: Το να είσαι ένα “κανονικό” ανθρώπινο ον είναι τελικά το να έχεις εξαπατηθεί από τη δήλωση “είμαι αυτό που φαίνομαι”. Λοιπόν, εγώ λέω ότι δεν είμαι αυτό που φαίνομαι. Μάλλον είμαι το αντίθετο από αυτό που φαίνομαι! Όταν λέω αυτό που φαίνομαι, εννοώ αυτό που φαίνομαι σε σένα εκεί.

RL: Σε μένα φαίνεσαι σαν άνθρωπος.

DH: Φυσικά και φαίνομαι σαν άνθρωπος σε σένα, εκεί, 2 μέτρα μακρυά. Αλλά κοιτάζω τον εαυτό μου στα μηδέν μέτρα και δε μπορώ να βρω κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά που λαμβάνεις εσύ. Εδώ δεν υπάρχουν μάτια, ούτε στόμα, ούτε μάγουλα, ούτε μούσι. Έτσι βρίσκω ότι δεν είμαστε, Richard, αυτή τη στιγμή, πρόσωπο με πρόσωπο. Ποτέ καθ' όλη μου τη ζωή δεν ήμουν πρόσωπο με πρόσωπο με κανένα. Μου φαίνεται ότι αυτό το “πρόσωπο με πρόσωπο” που λένε, είναι μια μεγάλη οφθαλμαπάτη, το παγκόσμιο κόλπο της αυτοπεποίθησης που μας μαθαίνουν, είμαι σίγουρος ότι είναι καταστροφικό τελικά για τη ζωή, για διάφορους λόγους.

RL: Πώς έφτασες σε αυτή τη συνειδητοποίηση;

DH: Νομίζω απλά ζώντας μια τόσο μπερδεμένη ζωή, με το να είμαι ένα τόσο μη ικανοποιητικό άτομο: Απλά έπρεπε να βρω πού είχα πάει στραβά. Επιπλέον, ίσως, είχα ένα σεβαστό μερίδιο περιέργειας και εξερευνητικού πνεύματος έτσι ώστε τελικά απλά έπρεπε να κοιτάξω στον εαυτό μου για τον εαυτό μου. Έχοντας διαβάσει και σκεφτεί και συλλογιστεί σχετικά με το ερώτημα της ταυτότητάς μου για αιώνες, βρήκα τον εαυτό μου απλά να κοιτάζει για να δει, και να τολμά να είναι αυτός η αυθεντία, ήμουν η αυθεντία για εμένα στο μοναδικό μέρος όπου εγώ ήμουν σε θέση να αποφανθώ. Κανείς άλλος δε μπορεί να μου πει για αυτό, για το πώς είμαι ακριβώς εδώ και τώρα, συμπίπτοντας με τον εαυτό μου. Μια φορά είχα ρωτήσει τον εαυτό μου την ερώτηση “από τι κοιτάζω προς τα έξω;”, αμέσως έγινε εμφανές ότι ήταν το ακριβώς αντίθετο, από οποιαδήποτε πλευρά, από αυτό που μου είχαν πει. Για να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο με σένα τώρα, πρέπει να αποκτήσω παραισθήσεις για κάτι ογκώδες εδώ που να ταιριάζει με αυτό που βλέπω εκεί στην κορυφή των ώμων σου. Μου φαίνεται, Richard, ότι το να ζήσω τη ζωή μου βάσει ενός κεντρικού ψέματος είναι σα να ζω μια σάπια ζωή, όπως και ένα μήλο με ένα σαπισμένο πυρήνα είναι ένα σάπιο μήλο.

RL: Πώς αυτή η αντίληψη του ποιος είσαι, του ότι δεν είσαι ένα πράγμα στον κόσμο – πώς επηρέασε τη ζωή σου; Πώς νομίζεις ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τις ζωές των άλλων;

DH: Με πολλούς τρόπους. Ούτε να τους αναφέρω δε μπορώ όλους. Τίποτα δε μένει ίδιο, από πού να αρχίσω. Λοιπόν, θα αρχίσω κατά κάποιο τρόπο από το τέλος. Αυτή η νέα αντίληψη σημαίνει ότι όταν κοιτάζω στον καθρέφτη, βλέπω κάτι το οποίο έχει έναν θανατηφόρο ιό, εννοώ τη ζωή. Αυτός στον καθρέφτη ζει, γεννιέται και θα πεθάνει. Και δεν είναι καθόλου αυτό που εγώ είμαι, είναι αυτό που εγώ φαίνομαι. Δεν είναι η κεντρική μου πραγματικότητα. Είναι μια από τις εμφανίσεις μου και πεθαίνει. Αυτό που είμαι εδώ βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με εκείνο, γιατί εδώ δεν υπάρχει τίποτα να αλλάξει, ούτε να πεθάνει. Είναι φανερό ότι όλα τα πράγματα, από τους γαλαξίες μέχρι τα σωματίδια, φθείρονται και εξαφανίζονται. Έτσι, αν είμαι κάποιο πράγμα είμαι φθαρτός. Όλες μου οι εμφανίσεις είναι πράγματα, φαινόμενα, αλλά η πραγματικότητα από την οποία όλα προέρχονται δεν είναι φαινόμενο, δεν είναι πράγμα. Είναι αντίληψη του ίδιου του εαυτού της ως ελεύθερη από τη φύση των πραγμάτων.

RL: Και τι γίνεται με την αλληλεπίδρασή μας με τους άλλους ανθρώπους, ζώα ή πράγματα;

DH: Μια συμμετρική σχέση, άτομο με άτομο, πρόσωπο με πρόσωπο, πράγμα με πράγμα, θα πρέπει να είναι αντίθετη, απολύτως διαφορετική από μια “σχέση” (ούτε καν σχέση) μεταξύ μη πραγμάτων και πραγμάτων. Η “σχέση” μου με ό,τι μπορείς να φανταστείς, με κάθε άτομο, είναι απολύτως μη συμμετρική. Το οποίο σημαίνει στην πράξη ότι αντί για να σχετίζομαι με ένα πρόσωπο που βλέπω, είμαι αυτό το πρόσωπο. Είμαι αυτός ή αυτή με την έννοια ότι αυτοί είναι η εμφάνισή μου εκείνη τη στιγμή. Εσύ, τώρα, με σχηματίζεις, μου δίνεις μορφή. Είναι σα να έχω Richardο-ποιηθεί. Είναι μια καταπληκτική αρχή γιατί σημαίνει ότι δε σου αντιτάσσομαι, δεν είμαι εναντίον σου δεν αναμετριόμαστε. Η αντιπαράθεση είναι το πρόβλημά μας, είναι αυτό από το οποίο ο κόσμος μας υποφέρει. Η συνέπεια του να βλέπω ποιος είμαι είναι να βρίσκω ότι δε μπορώ, ούτε και θα μπορέσω ποτέ, να αντιπαραταχθώ σε τίποτα στη ζωή μου. Η αναμέτρηση είναι το μεγάλο ψέμα στο οποίο οι ζωές μας και η κοινωνία ολόκληρη βασίζεται. Ας ξεφορτωθούμε αυτό το ψέμα να δούμε τι θα συμβεί. Θα σημάνει μια κάτι σαν παγκόσμια αγάπη.

RL: Μια επανάσταση στις προσωπικές σχέσεις θα πρέπει να έχει κάποιο αποτέλεσμα στις σχέσεις και με τους ξένους, με τα ζώα και τα φυτά, με τα άψυχα – με ο,τιδήποτε. Σκέφτομαι τη διαμάχη που συμβαίνει τώρα στον κόσμο σε κάθε επίπεδο και το πώς θα μπορούσες να βοηθήσεις.

DH: Νομίζω ότι αν προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε ή να εξαλείψουμε τα τρομαχτικά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο – πόλεμο και εκμετάλλευση, ασιτία, όλα αυτά – αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε στο επίπεδο των συμπτωμάτων δε θα καταφέρουμε και πολλά. Δε θα πω ότι είναι άχρηστο, αλλά ότι απλά δε θα είναι επαρκώς ριζοσπαστικό. Δε θα συνεισφέρουμε ουσιαστικά μέχρι να αντιμετωπίσουμε την ίδια τη ρίζα του θέματος, και η ρίζα αυτή βρίσκεται στην προσωπική ζωή του καθενός μας. Υποφέρω από αυτή την αρρώστια του να είμαι αντιμέτωπος με άλλους, ακόμα και στη σχέση μου με εσένα αυτή τη στιγμή. Ποιο το όφελος να προσπαθώ να αντιμετωπίσω το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, την αντιπαράθεση, σε άλλα επίπεδα – εθνικά και διεθνή – αντιπαράθεση μεταξύ φύλων, εθνικισμό, θρησκείες, ιδεολογίες, συνασπισμοί ισχύος κτλ? Με άλλα λόγια, η υπηρεσία προς τον κόσμο ξεκινά από το σπίτι. Επαναλαμβάνω: η υπηρεσία προς τον κόσμο ξεκινά στο σπίτι – αν μη τι άλλο, επειδή απλά όταν έχεις βρει ποιος είσαι, βρίσκεις ότι είσαι ο κόσμος.

RL: Πώς σκέφτεσαι ότι επηρεάζει διάφορα προσωπικά και ψυχολογικά προβλήματα; Για παράδειγμα κατάθλιψη, μοναξιά, άγχος, φόβο;

DH: Έχω μια αίσθηση ότι τα ανθρώπινα θέματα παίρνουν μόνα τους το δρόμο τους. Στο κέντρο της ζωής μου είναι αυτή η Αντίληψη, της οποίας η ουσία βρίσκω πως είναι η ελευθερία – ελευθερία όχι μόνο από τη φύση των πραγμάτων αλλά και από τις σκέψεις και τα συναισθήματα κάθε είδους. Από τα προβλήματα όλων των ειδών. Σαν πηγή αυτών των πραγμάτων, πηγή αυτών των δύσκολων πραγμάτων, η δουλειά της πρέπει να είναι να τα αφήνει ήσυχα, ελεύθερα να είναι αυτό που ήδη είναι. Αυτός που πραγματικά είμαι δεν αλλάζει αυτό που αποκαλώ ανθρώπινή μου φύση. Αυτό που της κάνει, Richard, είναι να την τοποθετεί. Αυτό το δύσκολο και μερικές φορές λυπητερό υλικό δεν απορρίπτεται. Αντιθέτως εκτιμάται πολύ πιο ειλικρινά και γίνεται πιο άνετα αποδεκτό, μέσα από την κατάσταση της κεντρικής μας ελευθερίας, παρά από όσο θα μπορούσε να το δεχτεί ένα απατηλό άτομο. Τώρα δεν υπάρχει ανάγκη να αρνηθώ τίποτα παρά κάθε λόγος να αναγνωρίσω αυτά τα προβλήματα καθώς επιμένουν – μοναξιά, κατάθλιψη κτλ. Είναι μέρος του τιμήματος της ανάμιξης στον κόσμο και έτσι έχω αυτά τα αισθήματα, μερικά με βρίσκουν σύμφωνο, μερικά όχι, μερικά είναι απλά τραγικά. Δε μπορώ να υπάρχω, να εκφραστώ καν, χωρίς αυτό το δυισμό εκεί έξω. Αυτός ο δυισμός καλού και κακού, ομορφιάς και ασχήμιας, μαύρου και άσπρου κτλ, είναι η αναπόφευκτη κατάσταση του να εκφράζομαι στον κόσμο από το μέρος το οποίο είναι ελεύθερο από κάθε δυισμό. Έτσι, δεν πρόκειται για μια υπόθεση απελευθέρωσης από αυτά τα πράγματα, με την έννοια ότι τα καταργώ, αλλά της απελευθέρωσης από αυτά με την έννοια ότι τα τοποθετώ. Δεν είναι πια στο κέντρο. Αυτό όχι μόνο σε απομακρύνει από αυτά χωρίς να σε απομακρύνει από αυτά: μακροπρόθεσμα και αν επιμείνεις, τα αλλάζει. Το πώς το κάνει, θα το δούμε...

RL: Θεωρείς ότι έχεις φτάσει σε μια αίσθηση βαθιάς ειρήνης στη ζωή σου μέσω αυτής της αντίληψης;

DH: Ναι, έτσι νομίζω όντως. Δε θα μπορούσε να ήταν βαθύτερη. Δε θα μπορούσε να ήταν πιο διαθέσιμη και δε θα μπορούσε να ήταν πιο φυσιολογική ή φυσική για κάποιον. Ήταν εδώ πάντα και δε μπορεί να επιτευχθεί ποτέ ή να βελτιωθεί ή να καλλιεργηθεί. Είναι απλά εδώ για να τη δεις. Αυτή η ειρήνη είναι η ίδια μας η φύση, όχι κάτι που συναντάμε. Είναι εδώ που είμαστε, πιο κοντά από ο,τιδήποτε άλλο. Δεν ερχόμαστε σε αυτό, ερχόμαστε από αυτό. Για να το βρούμε πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επιστρέψει στο μέρος που ποτέ δεν άφησε.

RL: Μπορείς να πεις κάτι σχετικά με τη “νέα τεχνολογία” των ακέφαλων πειραμάτων;

DH: Ήδη έχω περιγράψει ένα από αυτά – ίσως μάλιστα το καλύτερο. Όταν έχεις ένα πρόσωπο μπροστά σου, η ερώτηση που θέτεις στον εαυτό σου είναι: “Υπάρχει κάτι εδώ που να ταιριάζει με αυτό;” Κοιτάζω τα μάτια σου τώρα και βλέπω δυο μικρά “παράθυρα”, Richard, από τα οποία υποτίθεται κρυφοκοιτάζεις προς τα έξω. Υπέροχο! Αλλά βρίσκω ότι για εμένα, δεν έχω μάτια, και σίγουρα όχι δύο από αυτά, έχω αντίθετα ένα τεράστιο “παράθυρο”, μεγαλύτερό από την απόσταση μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Δεν έχει περίγραμμα. Είναι περίπου σχήματος οβάλ και φτάνει μέχρι το άπειρο. Αντί για ένα ζευγάρι μικρές κλειδαρότρυπες εδώ, βρίσκω αυτό. Πάλι, κοιτάζω το χρώμα του προσώπου σου τώρα – πώς θα μπορούσα να δεχόμουν αυτό το χρώμα αν υπήρχε χρώμα εδώ; Βλέπω την ποικιλία χαρακτηριστικών στο μούσι σου, στα μαλλιά σου, τους πόρους του δέρματος, όλες αυτές τις εκλεπτυσμένες παραλλαγές μορφής και υφής και παρατηρώ την τέλεια απουσία ο,τιδήποτε παρόμοιου εδώ. Εκεί βρίσκω ένα υπέροχο δοκίμιο πολυπλοκότητας, εδώ βρίσκω ένα θαυμάσιο δοκίμιο απλότητας, παντελή καθαρότητα, ολοκληρωτική ελευθερία, ανακούφιση από αυτό που βρίσκω εκεί. Βλέπω τα μάτια σου να κινούνται. Λοιπόν, δε βρίσκω κάποια κίνηση εδώ. Όταν διασχίζω μια διάβαση δεν περπατάω καν, η διάβαση περνά από μέσα μου! Αν βγω έξω με το αυτοκίνητό μου ολόκληρη η εξοχή κινείται! Ουσιαστικά, ο,τιδήποτε στη ζωή, απολύτως κάθε μέρος της ζωής είναι για μένα μια ευκαιρία για να ανακαλύψω ότι όλα όσα μου έχουν πει για εμένα – εγώ όπως πραγματικά είμαι, εδώ – είναι αντίστροφα, ανάποδα. Είναι πολύ διασκεδαστικό όσο και απίστευτα σημαντικό ψυχολογικά, πνευματικά, να λες την αλήθεια για τον εαυτό σου, στον εαυτό σου. Η αυταπάτη είναι βαρετή και αρρωστημένη.

RL: Πώς βλέπεις το μέλλον σου και το μέλλον του έργου σου;

DH: Θα ξεκινήσω με το δεύτερο. Τι θα συμβεί σε αυτές τις τεχνικές που ανέφερα; Αν το ανθρώπινο είδος πρόκειται να επιβιώσει (και μου φαίνεται ότι υπάρχουν καλές πιθανότητες να τα καταφέρει), νομίζω ότι θα είναι επειδή η εμπειρία της μη αντιπαράθεσης διαδίδεται. Η ελπίδα της ανθρωπότητας βασίζεται σε αυτό. Ο μύθος της αντιπαράθεσης και του “αγώνα” μετά από περιόδους ίσως και ενός εκατομμυρίου ετών, έχει γίνει πια αντι-παραγωγικός και απειλεί την ίδια μας την επιβίωση. Η ανάγκη μας είναι να ανακαλύψουμε ότι πρόκειται για μύθο και να αρχίσουμε να ζούμε αυτό το διαφορετικό είδος ζωής, τη μη αντιπαράθεση, να αναγνωρίσουμε τη χρησιμότητά της. Βλέπεις, νομίζω ότι αν είναι αλήθεια – και είναι αλήθεια – θα τα καταφέρει από μόνο του. Νομίζω ότι ήδη ενσωματώνεται αθόρυβα και ήσυχα στις ζωές πολλών. Δεν είναι κάτι που πιέζει τους ανθρώπους, που σε πιάνει από το λαιμό. Είναι κάτι που δουλεύει αλλιώτικα και βαθύτερα. Τέλος πάντων, το γεγονός ότι ήδη ζούμε από αυτό είναι η μεγάλη εγγύηση της επιβίωσής του. Είναι ο τρόπος που είμαστε φτιαγμένοι. Δεν είναι κατόρθωμα, είναι συνειδητοποίηση – η συνειδητοποίηση. Η αντιπαράθεση είναι ένας μύθος. Την αλήθεια μπορείς να την εμπιστευτείς ότι θα τα καταφέρει από μόνη της. Για αυτό δε με φοβίζει το μέλλον.

Greek Headless on Youtube
Click here for workshops with Richard Lang
Click here for details on the next Summer Gathering in the UK
Click here for details on the American Gathering
Click here for information on online hangouts
Click here fora free e-course
The Youniverse Explorer is now available
Click here for our online shop
Click here to get the free Headless iPhone app
Click here for downloadable videos of Douglas Harding
Click here for the Latest News
Click here to Donate
NoFacebook page on Facebook Facebook
Headless Way page on Facebook Facebook
Sign up for our Newsletter Online Course
Sign up for our Online Course Newsletter
Find the Headless Way on Twitter
Click here for the Headless Way Greek video channel