Ο ΑΚΕΦΑΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Μια μέθοδος προσωπικής
αναζήτησης που δημιούργησε ο Douglas Harding
NoFacebook page on Facebook Facebook
Headless Way page on Facebook Facebook
Sign up for our Newsletter Newsletter
Sign up for our Online Course eCourse

Συνέντευξη με τον Douglas Harding, Μάρτιος 1997

Οι συμμετέχοντες σε ένα online γκρουπ συζήτησης για τον “Ακέφαλο Δρόμο” (lookforyourself) έδωσαν στον Richard Lang διάφορες ερωτήσεις που θα έκανε σε μια συνέντευξη με τον Douglas Harding. Οι ερωτήσεις ήταν σχετικές με το ρόλο της ατομικότητας στο πλαίσιο του ποιοι πραγματικά είμαστε, το ρόλο της προσευχής, της παράδοσης της προσωπικής θέλησης, το ρόλο των συναισθημάτων και της αγάπης. Παρακάτω ακολουθεί η συνέντευξη:

Ερώτηση: “Η εξερεύνηση του ποιος είμαι ψυχολογικά, σημαίνει κάτι για μένα; Πώς σχετίζεται με το να Βλέπω την ακέφαλη κατάσταση, με το ποιος πραγματικά είμαι; Είναι σημαντικό να αναπτύσσεσαι σαν ατομική προσωπικότητα εφόσον δεν ξεχνάς ποιος πραγματικά είσαι;”

D.H.: Μου φαίνεται ότι υπάρχουν δύο νοήματα πίσω από την έκφραση “Ποιος είμαι”. Το ένα είναι το ποιος είμαι κεντρικά, στην ουσία μου, και το άλλο το ποιος είμαι σαν άτομο – πώς είμαι, ποια είναι η ιδιοσυγκρασία μου, ποιος είναι ο προορισμός μου κτλ. Μου φαίνεται ότι αν παραμελώ το ποιος πραγματικά είμαι και ασχολούμαι απλά και μόνο με το τι είναι ο Douglas, τότε θα παραμένω στο σκοτάδι ως προς το τι είναι ο Douglas. Είμαι θύμα όλων των παιχνιδιών, παραισθήσεων και κοινωνικών προγραμματισμών οι οποίοι μου κρύβουν τον Douglas. Αλλά όταν βλέπουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, νομίζω ότι ένα από τα αποτελέσματα είναι το ότι γινόμαστε πιο αυθεντικοί σαν άνθρωποι, πιο φυσικοί, πιο πολύ ο εαυτός μας. Παρατήρησα σε φίλους μου που βλέπουν καθαρά την αληθινή φύση τους και την εκτιμούν πολύ, ότι δε σταματούν να είναι ενδιαφέροντα άτομα σαν προσωπικότητες, ίσως να είναι και περισσότερο. Η εμπειρία μου είναι ότι για να είσαι πραγματικά ανθρώπινος, πραγματικά ξεχωριστός και αυθεντικός στον κόσμο, το καλύτερο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να δεις ποιος πραγματικά, πραγματικά είσαι. Αν παραμελήσεις το ποιος είσαι για χάρη του ανθρωπίνου “πράγματος”, τότε αυτό το ανθρώπινο πράγμα θα υποφέρει.

R.L.: Θα συμφωνούσες ότι είναι σημαντικό σε ανθρώπινο επίπεδο να ανακαλύψεις ποιος είσαι και ποιος δεν είσαι;

D.H.: Ναι, αλλά θα έλεγα ότι δε θα το κάνεις πολύ εύκολα αν το πας να το ανακαλύψεις άμεσα. Είναι σημαντικό να βρεις ποιος είσαι σαν άνθρωπος, σαν ανθρώπινος χαρακτήρας αλλά όχι ως ξεχωριστή άσκηση. Αυτό είναι ένα αποτέλεσμα αυτού που πραγματικά είσαι. Μέχρι να γνωρίσω ποιος πραγματικά είμαι δεν ξέρω ποιος είναι ο Douglas ως Douglas. Νομίζω ότι καταλαβαίνω καλύτερα τον εαυτό μου, γίνομαι πιο αυθεντικός εφόσον το κεντρικό μου ενδιαφέρον δεν είναι ο χαρακτήρας αυτού του εαυτού.

R.L.: Γιατί συμβαίνει αυτό;

D.H.: Νομίζω ότι είμαι κάποιο είδος χαζού! Το μυστικό μου είναι ότι έχω μόνο μία απάντηση για όλες τις ερωτήσεις – αυτή είναι: δες ποιος ρωτά την ερώτηση! Έτσι είναι πραγματικά ένα πολύ εύκολο πράγμα να απαντηθεί. Θα έλεγα ότι για να κάνω το καλύτερο που μπορώ για τον Douglas σαν άτομο, για να τον κάνω πιο αυθεντικό, πιο χρήσιμο στον κόσμο, πιο ανεπτυγμένο ως προσωπικότητα – είναι καλύτερα να μη στοχεύω σε αυτό, να μην προσπαθώ να τον καλυτερεύσω. Αν στοχεύεις σε αυτό θα παίζεις παιχνίδια. Αν στοχεύεις στο να δεις ποιος πραγματικά είσαι τότε τα ανθρώπινα θέματά σου θα φροντιστούν από μόνα τους. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τον Douglas Harding. Το έχω παρατηρήσει σε φίλους μου – φίλους οι οποίοι εκτιμούν το ποιοι πραγματικά είναι – είναι τόσο διαφορετικοί. Δεν έχουν μετατραπεί σε κλώνους ή αντίγραφα κάποιας πνευματικής ιδέας. Παραμένουν πολύ ξεχωριστοί, ίσως μάλιστα και περισσότερο.

R.L.: Λες δηλαδή ότι η φυσική σου προσωπικότητα θα εκφραστεί φυσικά και θα βγει προς τα έξω αν δεν επεμβαίνεις με κάποιον τρόπο;

D.H.: Ναι, αυτό λέω. Και είναι σημαντικό να βγει προς τα έξω αλλά όχι με το να το προσπαθήσουμε σαν ξεχωριστή άσκηση. Όταν βλέπεις ποιος πραγματικά είσαι χάνεις ένα μεγάλο μέρος από την έγνοια σου για το πώς φαίνεσαι στους ανθρώπους. Ανακουφίζεσαι από τη συνεχή πίεση του αν εντυπωσιάζεις τους άλλους ή όχι, αν η προσωπικότητά σου είναι επαρκής ή όχι. Πραγματικά νομίζω ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι πολύ καλύτερη όταν σταματήσεις να σκέφτεσαι την κριτική και ενδιαφερθείς για την πραγματική σου φύση. Πιστεύω είναι σημαντικό να βρεις ποιος είσαι σαν ανθρώπινο ον. Η ουσία όμως είναι το πώς το κάνεις. Νομίζω ότι η άμεση επιθεώρηση του χαρακτήρα σου ενώ βρίσκεσαι εν αγνοία για το ποιος πραγματικά είσαι δε θα αποφέρει και ιδιαίτερα αποτελέσματα.

R.L.: Αλλά, για παράδειγμα, εσύ γνωρίζεις ότι είσαι συγγραφέας.

D.H.: Ναι αλλά αυτό δεν είναι ένα μάλλον επιφανειακό πράγμα;

R.L.: Μα αυτό είναι το επίπεδο της ερώτησης.

D.H.: Λοιπόν, βλέπω ποιος είμαι και βρίσκω τον εαυτό μου να γράφει για αυτό, ναι. Αλλά το γράψιμο προέρχεται από το γεγονός ότι βλέπω.

Ερώτηση: “Συχνά αναρωτιέμαι γιατί ο Douglas σπάνια αναφέρει το θέμα της προσευχής. Με απασχολεί γιατί το θέμα της προσευχής είναι κοινό στη θρησκεία, ίσως παγκόσμιο. Γιατί μιλά ή γράφει τόσο σπάνια για αυτό;”

D.H.: Λοιπόν, πρέπει να διαχωρίσουμε την προσευχή σε δύο είδη. Υπάρχει το ένα είδος που είναι παρακλητικό – προσευχή για να καλυτερέψει ο πόνος της κοιλιάς μου ή για να βελτιωθεί ο καιρός ή κάποιος να σταματήσει να μου φέρεται άσχημα. Αυτό το είδος παρακλητικής προσευχής δε με ενδιαφέρει και δε νομίζω να είναι και ιδιαίτερα αποτελεσματικό. Υποθέτω βέβαια ότι μπορεί να είναι για μερικούς. Ίσως ενεργεί σαν ένα είδος μαγείας αν πιστεύεις σε κάποια πρόνοια εκεί έξω η οποία θα πραγματοποιήσει αυτό το είδος μαγείας για σένα. Αλλά δε λειτουργούν έτσι τα πράγματα για μένα. Το άλλο είδος προσευχής, το οποίο είναι πολύ διαφορετικό, είναι ως εξής: Πες πως επιθυμώ τη βελτίωση της υγείας κάποιου που αγαπώ πολύ, ή της δικής μου υγείας, ή την ικανότητά μου να κάνω τη δουλειά μου καλά, αυτό το είδος τέλος πάντων – που είναι όντως αξιόλογες απαιτήσεις – αλλά προσθέτω στο τέλος τη φράση “¨Γεννηθήτω το θέλημά σου”. Θα μου άρεσε περισσότερο αυτό, όχι η θέλησή μου, αλλά η θέλησή Του. Τότε το ερώτημα είναι το ποιος προσεύχεται σε ποιον; Και φυσικά, σε τελική ανάλυση, τη συζήτηση την κάνει αυτός που πραγματικά είσαι με αυτόν που πραγματικά είσαι. Είναι μια μάλλον εσωτερική διεργασία μέσα στην πραγματική σου ταυτότητα, όχι μόνο σημαντική αλλά και απαραίτητη. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο με βαριούς πόνους, έντονους πόνους, προσευχόμουν συχνά με αυτόν τον τρόπο.

R.L.: Πώς και μιλάς ή γράφεις τόσο σπάνια για αυτό;

D.H.: Γράφω σπάνια για αυτό γιατί δε νομίζω ότι είναι κάτι που σκέφτομαι. Δεν θα το αποκαλούσα καν προσευχή. Η προσευχή έχει τόσα πολλά άλλα παρελκόμενα και υπονοούμενα όπως το να ζητάς για χάρες, και δεν είναι αυτό που κάνω και εννοώ. Δε ζητούνται χάρες στην ουσία. Νομίζω ότι προφανώς κάποιες φορές θα ήθελα λιγότερο πόνο και περισσότερη χαρά και καλύτερη υγεία και διάθεση. Αυτό φαντάζομαι θα μπορούσε να ήταν τυπικά μια προσευχή, αλλά είναι το άλλο, το αληθινό είδος προσευχής αυτό που θα προτιμούσα. Δεν κάθομαι να γράφω συχνά για αυτή αλλά την κάνω συχνά... και αυτή η προσευχή είναι το “Γεννηθήτω το Θέλημά Σου”. Στο βιβλίο μου Head Off Stress (κεφάλι έξω από το στρες) διακρίνω τρία επίπεδα της θέλησης. Το ένα είναι το επιφανειακό που είναι αυτό που νομίζω ότι θέλω. Το δεύτερο είναι αυτό που πραγματικά θέλω, που μπορεί να είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό που νομίζω ότι θέλω, και η συμπεριφορά μου μπορεί καμιά φορά να φανερώσει το ψέμα του τι νομίζω πως θέλω – έχεις δηλαδή μια επιφανειακή θέληση, έχεις μια βαθύτερη ψυχολογική θέληση που μπορεί να αντιτίθεται σε αυτό που νομίζεις ότι θέλεις. Και έχεις τέλος και τη βαθύτερή σου θέληση που είναι η θέληση αυτού που πραγματικά είσαι. Το σλόγκαν εδώ είναι: Γεννηθήτω το θέλημά Σου.

Ερώτηση: “Δίνεις περισσότερη σημασία στα συναισθήματα και στην καρδιά τώρα από όσο συνήθιζες. Υπάρχει κάτι που σε άλλαξε από το να “βλέπεις” (την πραγματική σου φύση) στο να “βλέπεις” με συναίσθημα; Υπάρχουν κάποιες ασκήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους άλλους να “δουν” και να νιώσουν, όπως οι παραδοσιακές που ήδη έχουν βοηθήσει τόσους να “δουν”; Αν όχι, θα μπορούσαν να αναπτυχθούν μερικές;

D.H.: Νομίζω ότι πρέπει να διαχωρίσουμε προσεχτικά μεταξύ του να βλέπεις και του να αισθάνεσαι. Νομίζω ότι το νόημα της γνήσιας ενόρασης (της αληθινής μας φύσης) είναι ότι μπορείς να την έχεις οποτεδήποτε τη θελήσεις. Μπορείς πάντα να ρίξεις μια ματιά στο ποιος πραγματικά είσαι, οποιαδήποτε και αν είναι η διάθεσή σου, όσο καλά ή άσχημα και να νιώθεις. Αυτό δεν είναι αλήθεια για το συναίσθημα. Αν το κάνεις και φαίνεται να το καταφέρνεις κιόλας, το συναίσθημα δεν είναι αληθινό, είναι αυταπάτη. Πιστεύω ότι το συναίσθημα είναι είτε αυθόρμητο είτε τίποτα. Αν δε σου έρχεται φυσικά, αν είναι τεχνητό, δεν αξίζει να το έχεις. Έτσι, οι ασκήσεις που αποβλέπουν στο να καλλιεργήσουν αγάπη κτλ αξίζουν; Γνωρίζω ότι οι Βουδιστές τις κάνουν: στέλνουν αισθήματα αγάπης προς όλες τις κατευθύνσεις δια μέσω του κόσμου - δεν θα το κατέκρινα αυτό. Αλλά δεν είναι ο τρόπος μου και φαίνεται να έχει ένα τεχνητό στοιχείο το οποίο αδυνατίζει το όλο θέμα. Καλή τους τύχη αν μπορούν να το κάνουν. Δεν είναι ο δικός μου τρόπος πάντως.

Υπάρχουν ασκήσεις που καλλιεργούν τρυφερότητα στην καρδιά. Νομίζω ότι αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσέξουμε το γεγονός πως όταν μεγαλώνουμε από παιδιά σε εφήβους και μετά ενήλικες, το βαρυτικό μας κέντρο μετατοπίζεται από την καρδιά και τα σωθικά μας προς το κεφάλι μας. Γινόμαστε ισχυρογνώμονες, εγκεφαλικοί και τοποθετημένοι εδώ, στη λογική, στη διάνοια, στη γνώση κτλ, και χάνουμε την επαφή με τα αισθήματά μας και την καρδιά. Όταν βλέπουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και χάνουμε τον κόμπο πάνω στο κεφάλι μας, το κέντρο της βαρύτητας κατεβαίνει. Νομίζω ότι αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρατηρήσουμε το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει και να το αφήσουμε να συμβεί από μόνο του, να το παρατηρήσουμε καθώς κατεβαίνει από το κεφάλι. Υπάρχει ένα πείραμα που βοηθά εδώ, στο θέμα των συναισθημάτων: Κράτα τα χέρια σου προς τα έξω, μπροστά σου, και πρόσεξε το τι βλέπεις ανάμεσά τους. Αυτό είναι η όραση τούνελ, στενή, ειδικά όταν κοιτάζεις αυτόν τον τύπο στον καθρέφτη ή όταν κοιτάζεις κάποιο πρόβλημά σου, με έναν τρόπο στενό ή ακραία εγωιστικό. Μας απασχολεί η καλοζωία μας εδώ και όχι ο κόσμος, εκτός αν επηρεάζεται το κεντρικό αντικείμενο... το μόνο που μας απασχολεί που είναι η ανθρώπινη κατάστασή μας. Συνεχίζοντας να κοιτάζω ευθεία μπροστά, διευρύνουμε τη γωνία των χεριών μας και την όρασή μας, μέχρι τα χέρια μας σχεδόν να εξαφανιστούν – μπορούμε να κουνήσουμε τα δάχτυλά μας και να δούμε πόσο μακρυά φτάνουν ενώ είναι ακόμα ορατά. Κοίτα τους άλλους φίλους σου ενώ το κάνουν αυτό και δες πως αγκαλιάζουν μόνο ένα μικρό μέρος του δωματίου. Αλλά κοίτα και τον εαυτό σου σαν Πρώτο Πρόσωπο και θα έχεις όλο τον κόσμο στα χέρια σου. Με τα παρόντα στοιχεία, κοιτάζοντας ευθεία μπροστά, μου φαίνεται ότι το αριστερό μου χέρι και το δεξί μου χέρι είναι τόσο μακρυά όσο η Ανατολή είναι από τη Δύση. Αγκαλιάζω τον κόσμο. Αυτή είναι μια άσκηση που κάνουμε στα σεμινάρια και νομίζω ότι βοηθά σε αυτόν τον τομέα – είναι η μόνη άσκηση που μπορώ να σκεφτώ η οποία να αποσκοπεί ειδικά στα συναισθήματα. Αλλά παρατηρώντας, επιτρέποντας στο κέντρο βαρύτητας να κατέβει, κατανοώντας το, συνηθίζοντάς το, το βοηθάμε. Υπάρχουν οπωσδήποτε επιπλοκές ως προς το συναίσθημα γιατί αυτό σημαίνει ότι είμαι ορθάνοιχτος για εσένα. Έτσι η “θέαση” και το συναίσθημα είναι βαθιά διασυνδεδεμένα. Αλλά συγκεκριμένες ασκήσεις για το συναίσθημα αποκλειστικά δε συνίστανται – χτίζουν υποκατάστατα που δεν είναι πειστικά.

Θα μπορούσες να σκεφτείς ότι είναι πιθανό όχι μόνο να δεις ποιος είσαι αλλά και να αρχίσεις να παραμένεις σε αυτή την κατάσταση (ώστε η θέαση της αληθινής φύσης μας να συντηρείται και πραγματικά να είσαι σα στο σπίτι σου και να αντιλαμβάνεσαι την απουσία σου, τη διαύγεια και ανοιχτότητά σου) και παρόλα αυτά να συνεχίζεις να έχεις μια κλειστή καρδιά προς τον κόσμο. Δε νομίζω να μπορεί να γίνει αυτό όμως. Πιστεύω ότι αν καταφέρεις να μείνεις “σπίτι”, εδώ, η καρδιά σου θα ανοίξει. Αυτοί οι κάποιοι φίλοι που ίσως διακρίνονται για την έλλειψη τρυφερότητάς τους – και έχω και εγώ περάσει αυτό το στάδιο – είναι μόνο ικανοποιημένοι με σποραδικές επισκέψεις (στην πραγματική τους φύση). Δεν έχουν αποδεχτεί την κατοικία τους στο σπίτι, εδώ. Αν είχαν, νομίζω ότι οι καρδιές τους θα άνοιγαν σα λουλούδια στον ήλιο.

Greek Headless on Youtube
Click here for workshops with Richard Lang
Click here for details on the next Summer Gathering in the UK
Click here for details on the American Gathering
Click here for information on online hangouts
Click here fora free e-course
The Youniverse Explorer is now available
Click here for our online shop
Click here to get the free Headless iPhone app
Click here for downloadable videos of Douglas Harding
Click here for the Latest News
Click here to Donate
NoFacebook page on Facebook Facebook
Headless Way page on Facebook Facebook
Sign up for our Newsletter Online Course
Sign up for our Online Course Newsletter
Find the Headless Way on Twitter
Click here for the Headless Way Greek video channel