Ο ΑΚΕΦΑΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Μια μέθοδος προσωπικής
αναζήτησης που δημιούργησε ο Douglas Harding
NoFacebook page on Facebook Facebook
Headless Way page on Facebook Facebook
Sign up for our Newsletter Newsletter
Sign up for our Online Course eCourse

Σεμινάριο-ομιλία στο Σίδνεϊ

(από τον Douglas Harding, 1992)

Εισαγωγή

Ακούγεται εντελώς τρελό, έτσι δεν είναι; Ένας τύπος έρχεται εδώ και επικαλείται αποκεφαλισμό, ότι δεν έχει κεφάλι. Ακούγεται γελοίο, τρελό. Αλλά είναι; Το βιβλίο που έγραψα, το “On Having no Head” (σχετικά με το να μην έχεις κεφάλι), ήταν λίγο παραπλανητικό, γιατί φυσικά και έχω κεφάλι! Το νόημα είναι το πού έχω αυτό το καταραμένο πράγμα! Η εντύπωσή μου είναι ότι έχετε κολλήσει με αυτό το πράγμα τώρα, και είναι στην όρασή σας τώρα, και το λαμβάνετε (ως αληθινό).

Σχετικά με το να μην έχεις κεφάλι – σας ακούγεται τρελό ή σας λέει κάτι; Θα έπρεπε να είχα συμπεριλάβει μια ακόμα λέξη στον τίτλο αυτού του βιβλίου. Θα έπρεπε να το είχα ονομάσει Σχετικά με το να μην έχεις Κεφάλι εδώ. Γιατί φυσικά έχω εκατομμύρια κεφάλια – ένα σε κάθε ανακλαστική επιφάνεια, στις κάμερες των άλλων, φαντάζομαι σε σας αυτή τη στιγμή. Αυτό το πράγμα είναι η εμφάνισή μου, το σήμα κατατεθέν μου – είναι εκεί έξω, η εμφάνισή μου. Είναι αυτό που φαίνομαι να είμαι...

Θα έπρεπε να το είχα ονομάσει Σχετικά με το να μην έχεις Κεφάλι Εδώ το βιβλίο. Σας ορκίζομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα εδώ στο δρόμο σας, είμαι γεμάτος από εσάς εδώ αυτή τη στιγμή, έχω τα πρόσωπά σας για τα οποία σας ευχαριστώ από την καρδιά μου. Έχω το δωμάτιο, ολόκληρη τη σκηνή στο χώρο μου εδώ. Και δεν έχω τίποτα εδώ για να σας κρατήσω απ' έξω, ευχαριστώ τον Κύριο, ευτυχώς τίποτα.

Για να καταταγώ στην ανθρώπινη φυλή, που όλοι μας το κάναμε – και έπρεπε να το κάνουμε, και η ανθρώπινη φυλή έρχεται με πολλές ευλογίες όπως η γλώσσα, το ηλεκτρικό φως και όλα τα είδη πραγμάτων – έπρεπε να γραφτούμε σε αυτή τη λέσχη. Έπρεπε να παίξουμε ένα παιχνίδι για να εγγραφούμε σε αυτή τη λέσχη. Και ποιο ήταν αυτό το παιχνίδι; Ποια ήταν η φαντασία; Ήταν το ότι είμαστε αυτό που φαινόμαστε!

Τώρα, μπορώ να σας πω ότι δεν είμαι αυτό που φαίνομαι! Έχετε εσείς αυτό που φαίνομαι και έχω εγώ αυτό που είμαι, και είναι πράγματα εντελώς διαφορετικά. Νομίζω – σίγουρα κάθε καρδιά στο δωμάτιο θα ανταποκριθεί σε αυτό – δεν είμαι αυτό που φαίνομαι. Αυτό που είμαι είναι διαφορετικό από αυτό που οι άλλοι άνθρωποι λαμβάνουν. Αυτό που είμαι σε μηδενική απόσταση από τον εαυτό μου πρέπει να είναι διαφορετικό από αυτό που φαίνομαι 100 ίντσες μακρυά, δεν πρέπει; Είναι όλα θέμα, πραγματικά, του να κοιτάζω όχι μόνο αυτό το οποίο βλέπω αλλά και αυτό από το οποίο κοιτάζω προς τα έξω. Γιατί αυτό από το οποίο κοιτάζουμε είναι εκκωφαντικό, κατακόρυφο κέντρο στη μέση του σύμπαντός μας, και καλύτερα να είμαστε σωστοί για το τι είναι κεντρικό στο σύμπαν μας. Καλύτερα να είμαστε σωστοί για αυτό, για το κέντρο μας, δε νομίζετε;

Ένα μήλο είναι μόνο όσο καλό είναι στον πυρήνα του. Αυτό από το οποίο κοιτάζεις έξω είναι ο πυρήνας και το κέντρο του σύμπαντός σου, και το σύμπαν σου είναι διατεταγμένο γύρω σου σαν ένα απέραντο κρεμμύδι. Στα εξώτερα στρώματα του κρεμμυδιού υπάρχουν τα ουράνια σώματα, αστέρια και πλανήτες κτλ. Μετά προς τα κάτω έχουμε τα ανθρώπινα όντα. Έχω τώρα σε αυτό το στρώμα κρεμμυδιού, το ανθρώπινο στρώμα – όλους εσάς τους υπέροχους φίλους. Είναι φανταστικό. Και τότε έρχομαι πιο κάτω και πιο κοντά και φτάνω στα πόδια μου και το στήθος μου. Εδώ βρίσκω ότι σταματώ. Είναι το τέλος του κόσμου για μένα, και πάνω από εδώ βρίσκω εσάς. Και ορκίζομαι – ξέρετε ότι δε λέω ψέμματα – δεν έχω τίποτα εδώ για να σας κρατήσω απ' έξω.

Τώρα, μου φαίνεται ότι η κοινωνία λειτουργεί βασισμένη πάνω στην αντιπαράθεση, στην κατά μέτωπο σύγκρουση. Η φαντασίωση ότι έχουμε κάτι εδώ όπου είμαστε, μια συμπαγή μάζα – για να κρατάμε τους άλλους έξω – η εμπειρία μου, και είμαι σίγουρος θα είναι και η εμπειρία σας, πριν τελειώσει το απόγευμα, για να μην αναφέρω αύριο και την Κυριακή – ο καθένας μας πρόκειται να ρίξει μια ματιά στο πώς είναι ακριβώς εδώ που είμαστε, από τι κοιτάζουμε, και να ελέγξει αν είμαστε ορθάνοιχτοι για τον κόσμο και για τους άλλους, ή αν ζούμε σε κουτιά, κλειστοί ενάντια στον κόσμο, κοιτάζοντας έξω λες και βρισκόμασταν μέσα σε έναν κεφτέ, από δυο μικρά παράθυρα ενός κεφτέ. Από τι κοιτάζουμε;

Ξέρεις, το να παραβλέψεις αυτή τη μάζα στο κέντρο του κόσμου μας δεν είναι και πολύ λογικό. Καλύτερα να είμαστε σωστοί για αυτό που είναι το κέντρο. Το αστείο είναι – υπάρχει ένα αστείο εδώ – ότι όλοι το κάνουμε σωστά. Όλοι μας ζούμε από τον τρόπο με τον οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Ζούμε από αυτό που είμαστε. Δε θα μπορούσαμε να ζήσουμε από αυτή την πολυδιαφημισμένη μπάλα κρέατος στο κέντρο του κόσμου μας. Πώς θα μπορούσαμε; Δεν είμαστε κλεισμένοι σε ένα κουτί εκεί, στα σκοτεινά και υγρά διάκενα ενός όγκου ύλης! Από τι με κοιτάζετε τώρα; Εννοώ ότι όλοι πιστεύουν ότι για να συμμετάσχεις στην ανθρώπινη φυλή υπάρχουν όλα τα ήδη μικρών τυπωμένων πραγμάτων που πρέπει να κουβαλάμε και να πιστεύουμε, και ένα από αυτά είναι το ότι βλέπουμε τον κόσμο έξω από δύο μάτια. Δύο! Λοιπόν, για αρχή, με κοιτάζεις, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχεις μπροστά σου, έξω από δύο κλειδαρότρυπες ενός κεφτέ; Βλέπεις φαίνεται, όσο υγιείς και να είμαστε ως προς τη σχέση μας με τον κόσμο, ότι τρελαινόμαστε ήρεμα όταν πρόκειται για το κέντρο του κόσμου μας. Από πού ερχόμαστε; Από τι κοιτάζουμε; Να το θέσω αλλιώς, ποιοι είμαστε πραγματικά, σύμφωνα με την εμπειρία μας από πρώτο χέρι; Μου φαίνεται ότι για να μας κάνουν μέλος της ανθρώπινης φυλής μας τρόμαξαν υπερβολικά. Ακούσαμε τον καθένα για το πώς είναι στους μηδέν πόντους απόσταση από τον εαυτό μας. Ακούσαμε τον καθένα για το πώς είναι ακριβώς εκεί που είμαστε, εκτός από τον εαυτό μας. Πράγμα γελοίο γιατί κανένας άλλος δεν ήταν εκεί που είσαι εσύ. Κανείς ποτέ δεν έχει υπάρξει σε αυτό το μέρος εκτός από εσένα.

Είσαι ή μόνη και τελική αυθεντία πάνω στο μέρος από όπου κοιτάζεις. Μην αφήνεις τον Douglas να σου πει, μην αφήσεις κανέναν να σου πει πώς είναι εκεί. Είσαι η αυθεντία σε ένα και μόνο πράγμα, και αυτό είναι το πώς είσαι ως Πρώτο Πρόσωπο Ενικού, σύμφωνα με την εμπειρία σου τώρα. Είσαι η απόλυτη αυθεντία σε αυτό. Εγώ είμαι η αυθεντία στο από τι βλέπω εγώ προς τα έξω. Για να σας δώσω κουράγιο, αφήστε με να σας πω ότι είμαι το αντίθετο από αυτό που μου είχαν πει ότι ήμουν. Θα σας ζητήσω τώρα να ελέγξετε αν είναι έτσι. Αν είστε σε αυτή την ίδια περίεργη αλλά υπέροχη κατάσταση!

Αλλά πριν κάνουμε τα πειράματα που είναι και η ουσία της βραδιάς, ας κάνουμε λίγη ακόμα κουβέντα για το τι θα κάνουμε εδώ σήμερα και αύριο και την Κυριακή – σε τι θα βοηθήσει όλη αυτή η κατάσταση – τι σκοπό έχουμε. Λίγη κουβέντα για αρχή το απόγευμα. Και μετά θα κάνουμε μερικά απλά μη ντροπιαστικά πειράματα. Αύριο θα τα κάνουμε με περισσότερη λεπτομέρεια και θα έχουμε μερικά σύνεργα. Αυτό το απόγευμα δε θα χρειαστούμε σύνεργα. Απλά θα κάνουμε έναν επαρκή αριθμό από πολύ απλά πειράματα τα οποία αν γινόντουσαν θα δείχνανε σε όλους μας ποιοι πραγματικά είμαστε. Και σας το υπόσχομαι, όλοι θα το καταλάβουν – εκτός αν είναι πραγματικά αποκοιμισμένοι. Οποιοσδήποτε κάνει τα πειράματα θα το καταλάβει. Δε χρειάζεται να ανεβείτε στα Ιμαλάια, δε χρειάζεται να κάνετε τίποτα, να είστε καλοί άνθρωποι, αγαπητοί, γοητευτικοί, πνευματικοί – μπορείτε να είστε όσο απαίσιος είμαι και εγώ και παρόλα αυτά να το δείτε, γιατί είναι τόσο ξεδιάντροπα εμφανές. Είναι γελοία εμφανές. Είναι ένα είδος προσβολής το να μιλάτε για αυτό γιατί είναι τόσο απίστευτα προφανές. Όλοι θα το καταλάβουν. Και θα έλεγα ότι ο αγαπητός Κύριος ή οποιοσδήποτε είναι υπεύθυνος για αυτό το σύμπαν, τα έχει κανονίσει έτσι ώστε αυτό που χρειάζομαι περισσότερο να είναι και το πιο διαθέσιμο – αν μόνο είμαι αρκετά απλός, σχεδόν κουτός, αρκετά αφελής, απλοϊκός, σαν παιδί, ώστε να κοιτάξω αυτό που μου δίνεται – με πλήρη αθωότητα, αυτή τη στιγμή, χωρίς μνήμη ή φαντασία, όλα αυτά. Απλά ρίξτε μια ματιά σε αυτό από το οποίο κοιτάζετε.

Έτσι το πρώτο μέρος του απογεύματος όπως είπα, είναι η κουβέντα που κάνουμε τώρα. Το δεύτερο μέρος θα είναι τα πειράματα. Δε θα κάνουμε πολλά. Δε χρειάζεται. Όλα τους μας οδηγούν σπίτι μας στο μέρος που ποτέ δεν αφήσαμε. Βλέπετε, είμαστε πραγματικά εκκεντρικοί, κοιτάζοντας τους εαυτούς μας στη φαντασία μας από περίπου μια γιάρδα μακριά. Όλα μας τα πειράματα μας φέρνουν από εκεί, ακριβώς προς τα εδώ όπου βρισκόμαστε. Ξέρετε, ακούμε για πνευματικά μονοπάτια, το Οχταπλό μονοπάτι, όλα τα είδη πνευματικών μονοπατιών, για τα οποία έχω μεγάλο σεβασμό. Εγώ το ονομάζω αυτό το ανίερο μονοπάτι του ενός μέτρου. Λοιπόν, μπορεί να είναι το μονοπάτι των ακαλλιέργητων, το συνηθισμένο μονοπάτι προς το ποιοι είμαστε. Γυρνώντας πίσω από το να είμαστε εκκεντρικοί στο να γίνουμε κεντρικοί. Όλοι μας θα το καταλάβουμε μέσω των πειραμάτων αυτών.

Έτσι, αυτό θα είναι το δεύτερο μέρος, η ουσία της βραδιάς. Μετά θα πρέπει να τελειώσουμε τη βραδιά με δύο άλλα πράγματα. Ένα είναι η υπόδειξη τού πώς, έχοντας δει αυτό το τρομαχτικά προφανές πράγμα, πώς να το χρησιμοποιούμε, πώς μπορούμε να το καλλιεργούμε, να το ζούμε. Ποια η χρησιμότητά του στις ζωές μας, να ζούμε από αυτή την Ενότητα, αυτή την ακέφαλη κατάσταση, αυτή την Καθαρότητα, αυτό το απόλυτα εμφανές διάστημα που βρισκόμαστε – πώς το ζούμε, τι ανταμοιβή θα λάβουμε; Είμαι νευρικός σχετικά με τις ανταμοιβές που θα πάρουμε από αυτό, γιατί θα διαφέρουν ανάλογα με την περίπτωση. Αλλά θα μπορούσαμε απλά να κάνουμε εικασίες σχετικά με το γιατί θα έπρεπε να ρίξουμε μια ματιά σε αυτό το μέρος.

Και το τελευταίο μέρος της βραδιάς θα είναι οι ερωτήσεις. Ελπίζω να έχετε ερωτήσεις. Φέρτε τις μου. Μπορούν να είναι όσο ευθείς και επικριτικές θέλετε. Πάντα βρίσκω ότι οι ερωτήσεις φέρνουν στην επιφάνεια πράγματα που ξέχασα να αναφέρω και είναι σημαντικά. Έτσι λοιπόν αυτή θα είναι η μορφή του απογεύματός μας, και ελπίζω να συμφωνείτε με αυτή τη μορφή.

Πρώτα απ' όλα, τι σκοπεύω να κάνω εδώ, σήμερα μαζί σας στο Σίδνεϊ, και τι ελπίζω ότι σκοπεύετε εσείς;

Θα μου άρεσε να το αποκαλέσω: το να έρθουμε στα λογικά μας. Μερικοί Αμερικάνοι φίλοι το λένε “Να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους”. Απλά και μόνο ρίχνοντας μια ματιά σε ό,τι μας δίνεται τώρα σε μια απόσταση μηδέν μέτρων από τον εαυτό μας – στο από τι κοιτάζει έξω κανείς. Αυτό σημαίνει να αρχίσουμε από το μηδέν και να τολμήσουμε να ρωτήσουμε αυτή την απλή ερώτηση: Πώς είναι να είμαι εγώ, τώρα; Ποιος είμαι κατά τη δική μου εμπειρία από πρώτο χέρι όταν σταματήσω να επιτρέπω στους άλλους να μου λένε τι είμαι; Γιατί πώς μπορεί ο καθένας να σου λέει τι είσαι όταν βρίσκεται 2 μέτρα μακριά; Είναι πολύ μακριά για να ξέρουν πώς είσαι.

Δε μιλάω για την ψυχολογία σας, δε μιλάω για την πνευματική σας κατάσταση, ούτε για κάτι που είναι εσωτερικό και δύσκολο, μιλάω με όρους όπως δόντια και μάτια και γένια και τέτοια πράγματα. Μιλάω για πολύ απλά πράγματα – χρώματα, σχήματα, τέτοια. Από τι κοιτάζουμε προς τα έξω;

Μου φαίνεται ότι για να προσχωρήσουμε στην ανθρώπινη φυλή, όπως είπα και πριν, λέμε στους εαυτούς μας την πιο ασυνήθιστη ιστορία. Επαναλαμβάνω – ότι είμαι αυτό που φαίνομαι. Ότι είμαι εδώ αυτό που φαίνομαι σε εσάς εκεί. Βλέπετε, αυτό που φαίνομαι σε σας είναι δικό σας πρόβλημα. Σας ορκίζομαι ότι εδώ είμαι το αντίθετο από κάθε άποψη. Έτσι, όταν ακούω τους άλλους για το πώς είναι τα πράγματα εδώ, θα έχω πολλά προβλήματα. Όλοι μας έχουμε προβλήματα στις ζωές μας, σοβαρά προβλήματα, και προτείνω ότι η ρίζα αυτών που μπορούμε να αποφύγουμε είναι ότι λέμε και ξαναλέμε ψέμματα για το ποιοι είμαστε για τους εαυτούς μας. Μας τρομοκρατούν ώστε να πιστέψουμε ότι είμαστε εδώ αυτό που φαινόμαστε στον καθρέφτη. Όταν έρθεις στο εδώ, εδώ που βρίσκεσαι, αυτό είναι μια πολύ σημαντική εμπειρία την οποία θα απολαύσουμε αύριο και την Κυριακή περισσότερο επειδή θα έχουμε και καθρέφτες.

Ξέρεις, όταν ήσουν πολύ πολύ μικρός, όταν ήσουν μωρό, κοίταζες τον καθρέφτη και εκεί ήταν ο φίλος σου, εκείνο το μωρό. Κάθε μητέρα και οι περισσότεροι πατέρες εδώ θα γνωρίζουν ότι όταν ένα μωρό δύο ή τριών κοιτάζει στον καθρέφτη ούτε καν ονειρεύεται ότι βλέπει τον εαυτό του. Είναι απλά ένα μωρό εκεί, ένας φίλος, ένας σύντροφος για το παιχνίδι. Κοιτάζαμε στον καθρέφτη και ήταν κάποιος άλλος τότε. Έπρεπε να ήταν κάποιος άλλος – κοίταζε προς τη λάθος κατεύθυνση εξάλλου, έτσι δεν είναι; Κοίταζε εδώ αντί για προς τα έξω. Και ήταν πολύ μακρυά – ήταν δύο μέτρα μακριά – και ήταν συμπαγής και αδιαφανής. Νομίζετε ότι ένα μικρό μωρό είναι συμπαγές και αδιαφανές για τον ίδιο τον εαυτό του; Καθόλου. Γεννηθήκαμε πολύ υγιείς και αυτό που κάναμε για να εισέλθουμε στην ανθρώπινη φυλή ήταν να συμφωνήσουμε με τους ανθρώπους που λέγαν – που μου είπαν ότι ήμουν ο Douglas στον καθρέφτη. “Είσαι εσύ στον καθρέφτη.” Και συνέχισαν να μου λένε το ίδιο.

Αυτό που έκαναν ήταν να μου πουν ότι είμαι εδώ όπως φαίνομαι εκεί, 3 μέτρα μακριά. Αυτό είναι τρελό. Όλοι μας έπρεπε να καταταγούμε στην ανθρώπινη φυλή με αυτό το τεράστιο τίμημα του να λέμε ότι είμαστε αυτό που φαινόμαστε. Είμαι εδώ στα μηδέν μέτρα αυτό που φαίνομαι εκεί στο καθρέφτη και στην εμπειρία των άλλων ανθρώπων και στις κάμερές τους. Έτσι για να καταταγούμε στην ανθρώπινη φυλή και για να γίνουμε πλήρως ανθρώπινοι έπρεπε να παίξουμε ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι που παίζαμε, στη φαντασία μας, ήταν να πιάσουμε το πρόσωπο στον καθρέφτη, να το γυρίσουμε ανάποδα γιατί ήταν από τη λάθος μεριά, να το μεγαλώσουμε γιατί ήταν πολύ μικρό, και να το φέρουμε πάνω προς τους ώμους μας και να το τοποθετήσουμε εδώ – και νομίζω ότι το καταφέραμε. Το καταφέραμε όμως; Προτείνω μετά από αυτό το απόγευμα να κοιτάξετε στον καθρέφτη και να δείτε σαν τι Δεν είστε! Μπορείτε να κοιτάξετε στον καθρέφτη και να πείτε “Ευχαριστώ το Θεό που δεν είμαι σαν αυτό!”

Βλέπετε, το ίδιο πράγμα (ο καθρέφτης) το οποίο πήρε εκείνο το πράγμα και το έβαλε εδώ, το ίδιο πράγμα που με συρρίκνωσε από το να είμαι μεγάλος όσο ο κόσμος στο να είμαι ένα κουτί, τώρα παίρνει το κουτί από εμένα και μου δείχνει που το φυλάω.

Όταν ήμασταν πολύ μικροί, μωρά, ο κόσμος μας έλεγε “Γλυκό μικρό μωρό”. Ο Douglas ήταν – 82 χρόνια πριν – ένας μικρός αγαπητός Douglas. Νομίζετε ότι ο Douglas για τον εαυτό του τότε – εγώ για τον εαυτό μου τότε – ήμουν μικρός; Σίγουρα όχι. Ήμουν απεριόριστος. Ομολογουμένως το σύμπαν μου ήταν ένα μεγάλο μπέρδεμα, δεν ήταν; Ανοργάνωτο – αλλά απεριόριστο. Και τότε, για να καταταγώ στην ανθρώπινη φυλή έπρεπε να συμφωνήσω ότι ήμουν ο μικρός Douglas στον καθρέφτη. Ότι ήμουν πραγματικά εγώ στον καθρέφτη. Και τι έκανα; Για να καταταγώ στην ανθρωπότητα μίκρυνα από μεγάλος σαν τον κόσμο και χωρίς όρια στο να είμαι εκείνο το πράγμα.

Τώρα όλοι έχουμε καταταγεί στην ανθρώπινη φυλή και έχουμε πληρώσει αυτό το μεγάλο τίμημα. Και αυτό το απόγευμα θα γίνουμε καλύτερα μέλη της ανθρώπινης φυλής και θα πάρουμε πίσω τη συνδρομή μας. Θα είμαστε Αυτός που είμαστε αντί για αυτό που φαινόμαστε στους άλλους 3 μέτρα μακριά. Θα σας ρωτήσω, τώρα, να ρίξετε μια ματιά μέσω ενός ή δύο μικρών πειραμάτων, να ρίξετε μια φρέσκια ματιά σε αυτό από το οποίο κοιτάζετε προς τα έξω. Εσείς είστε ο κριτής και η αυθεντία. Μην πιστεύετε τίποτα από ότι λέω. Δοκιμάστε το. Μην αφήνετε το Douglas να σας ξεγελάει άλλο. Έχετε εξαπατηθεί, έχω εξαπατηθεί. Και ποια είναι η απάτη; Το ότι είμαι αυτό που φαίνομαι. Θα αποσύρουμε τη συνδρομή μας και θα είμαστε αυτοί που είμαστε σήμερα.

Γιατί να κοιτάξουμε Αυτόν που πραγματικά είμαστε;

Γιατί θα έπρεπε να το κάνουμε αυτό; Γιατί να ρίξουμε μια ματιά σε Αυτόν που είμαστε; Πριν κάνουμε τα πειράματα, θα αναφέρω έναν ή δύο λόγους για τους οποίους θα άξιζε να εξερευνήσουμε αυτή την ερώτηση του Ποιος πραγματικά είμαστε.

Λοιπόν, μπορώ να σας δώσω μερικούς λόγους γιατί με ενδιαφέρει να βρω ποιος πραγματικά είμαι. Δίδασκα συγκριτική θρησκεία κάποτε, και βρήκα ότι στην καρδιά όλων των μεγάλων θρησκειών βρισκόταν μια βαθιά και ιλιγγιώδης δήλωση, μια αλήθεια – με απίστευτες ευλογίες και ευτυχία, και τι να πω, προκλητική. Μια ασυνήθιστη και προκλητική πρόταση στην καρδιά των μεγάλων θρησκειών. Και ποια ήταν αυτή η δήλωση; Είναι ότι πιο κοντά σου από ο,τιδήποτε άλλο, πιο πολύ εσύ από εσένα, αυτό από το οποίο κοιτάς προς τα έξω, αυτό που σε κατέχει, δεν είναι προϊόν του κόσμου, είναι η Προέλευση του κόσμου. Και έχει τα χαρακτηριστικά του να είναι απεριόριστο, πεντακάθαρο σα διάστημα, αφυπνισμένο στον εαυτό του, και δεν πρόκειται για κάποιο πράγμα. Είναι η ίδια η αντίληψη. Είναι αντίληψη του εαυτού του ως μη πράγμα, είναι αυτό από όπου έρχονται όλα.

Τώρα, για να καταταγούμε στην ανθρώπινη φυλή, δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να βουλώνουμε αυτό το μέρος με έναν κεφτέ! Και αυτό είναι εκεί, πιο κοντά από τα χέρια μας και τα πόδια μας όπως λέει ο Tennyson, είναι ο Ένας που πραγματικά είμαστε, ακριβώς εδώ. Αυτός ο Ένας είναι αμόλυντος, χωρίς όρια, χωρίς ελαττώματα, χωρίς θάνατο ή πίεση, αλλά είναι αφυπνισμένος στον εαυτού του ως Χωρητικότητα για όλο τον κόσμο. Άδειος από τον εαυτό του, γεμάτος από όλο τον κόσμο. Πιο κοντά σου από όλα τα άλλα είναι η Προέλευση του κόσμου. Και είναι αυτό από το οποίο κοιτάς έξω αυτή τη στιγμή. Κοιτάζεις τον κόσμο από την οπτική γωνία της Προέλευσης του κόσμου και όχι από τη μεριά ενός προϊόντος του κόσμου.

Οι μεγάλες θρησκείες λένε ότι μόνο η Προέλευση του κόσμου μπορεί να δει τον κόσμο. Και αυτό από το οποίο βλέπεις είναι ο Ένας που βλέπει τον κόσμο από την Προέλευση του κόσμου, από την αντίληψη η οποία είναι η Προέλευση του κόσμου. Και αυτό που πρέπει να κάνουμε και που θα κάνουμε σήμερα είναι να στρέψουμε την προσοχή μας 180 μοίρες και να δούμε αν αυτοί οι άνθρωποι, οι ιδρυτές των μεγάλων θρησκειών, ήξεραν τι έλεγαν. Ελέγξτε αν ήξεραν τι έλεγαν.

Έτσι αυτός είναι ο πρώτος λόγος που προτείνω για να δείτε πώς είναι εδώ, πιο κοντά και από την αναπνοή σας, πιο κοντά από χέρια και πόδια, πιο κοντά λέει το Κοράνι από την αρτηρία του λαιμού μου – πιο κοντά από τον τράχηλό μου είναι ο Αλάχ, η Προέλευση όλων των πραγμάτων. Έλεγαν ασυναρτησίες; Ελάτε! Έχετε συμβεί! Θα αφήσετε αυτή την ευκαιρία να περάσει χωρίς να δείτε τι συνέβηκε; Ξέρετε, είμαι σίγουρος ότι κανείς μας δεν είναι τόσο δειλός ώστε να αφήσει αυτή την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Συμβήκαμε, συνέβηκα. Οι περισσότεροι ζουν και πεθαίνουν χωρίς να τολμήσουν να κοιτάξουν τι συνέβηκε, σύμφωνα με την εμπειρία τους. Ακούμε τους άλλους. Σήμερα το απόγευμα θα έχουμε το κουράγιο να δούμε Ποιος συνέβηκε, και να ελέγξουμε αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν δίκιο, ή αν απλά λέγαν κουταμάρες σχετικά με το βλέμμα μας που προέρχεται από την Προέλευση του κόσμου και όχι από ένα προϊόν του κόσμου. Δε βγαίνει από τίποτα άλλο παρά από Αφυπνισμένη Αντίληψη.

Λοιπόν, αυτή είναι η παράδοση. Μου φαίνεται ότι αξίζει να το ελέγξουμε, να αφιερώσουμε δυο ώρες από τον πολύτιμο χρόνο μας, απλά για να ρίξουμε μια ματιά και να δούμε αν είμαστε απερίγραπτα ευλογημένοι, απερίγραπτα ευτυχισμένοι σε αυτό. Ελάτε! Τι παραπάνω μπορείτε να θελήσετε από αυτό; - από το να είστε το αιώνιο ανείπωτο Μυστήριο από το οποίο ο κόσμος πηγάζει. Όχι ένα πράγμα, όχι ένας κεφτές που χαλά και μουχλιάζει – που βρίσκεται υπό σήψη στην περίπτωσή μου! Ελάτε! Τι θα προτιμούσατε να έχετε; Κοιτάξτε, αν είμαι αυτός που βλέπω στον καθρέφτη. Αρκετά. Εννοώ, αυτό το πράγμα στον καθρέφτη πεθαίνει για 82 χρόνια. Κάθε φορά που κοιτάζω είναι πιο κοντά στο θάνατο. Μοιάζει με νεκροκεφαλή. Και παρόλα αυτά έχω την τρέλα, τη θέληση να κρατήσω αυτόν τον κεφτέ, να τον γυρίσω ανάποδα και να τον φέρω εδώ. Είναι τρελό.

Είναι να απορεί κανείς που έχω προβλήματα όταν κάνω ένα τόσο ασυνήθιστο πράγμα; Πηγαίνετε σπίτι μετά από αυτή τη συνάντηση και κοιτάξτε στον καθρέφτη για να δείτε σαν τι δεν είσαστε! Γιατί αυτό το πράγμα είναι θνητό. Είναι βιοδιασπώμενο. Είστε βιοδιασπώμενοι εκεί όπου είσαστε; Κοιτάξτε, έχετε συμβεί!

Θα βρούμε όλοι το κουράγιο να κοιτάξουμε τι συνέβηκε. Εν μέρει επειδή κηρύττουν τις τελευταίες δυόμιση χιλιάδες χρόνια ότι υπάρχει ένας απόλυτος θησαυρός πιο κοντά μας από κάθε τι άλλο. Επίσης επειδή πέρα από κάθε υπόσχεση για κέρδος, αξίζει να δείτε μόνοι σας – επειδή συμβήκατε - τι συνέβηκε;

Ένας άλλος εμφανής λόγος, νομίζω, για να το κάνουμε αυτό μαζί σήμερα, είναι ότι έχουμε δουλειά. Έχουμε τη δύσκολη δουλειά του να ζήσουμε και όταν δουλεύεις σοβαρά το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις σαν επαγγελματίας είναι να δεις τα πράγματα όπως είναι. Αν τα πράγματα πάνε στραβά δεν πανικοβάλλεσαι και απολύεις ώστε να ανοίξεις μια καινούρια επιχείρηση ή να αλλάξεις απότομα στρατηγικές. Όχι. Αν έχεις πρόβλημα στη δουλειά κοιτάς τα γεγονότα πριν δράσεις. Λοιπόν, αν λέω ψέμματα σε σας και στον εαυτό μου για το Ποιος είμαι, τότε έχω πολλά προβλήματα γιατί βλέπω τα γεγονότα λάθος. Ζω μέσα σε ένα μάτσο ψέμματα και αυτό δε δουλεύει ποτέ. Ζώντας από Αυτόν που πραγματικά είμαι υπόσχομαι πως είναι αποτελεσματικότερο. Και μπορώ να σας πω από την ίδια μου την εμπειρία ότι ο,τιδήποτε κάνω από την ψευδαίσθησή μου ότι υπάρχει εδώ ο κεφτές Douglas ο οποίος ελέγχει τα πράγματα – γίνεται με άσχημο τρόπο. Ο,τιδήποτε κάνω από την εμπειρία μου πως εδώ δεν υπάρχει ο Douglas κεφτές, καμιά μπάλα κρέατος, αλλά Διάστημα για να συμβεί μέσα του ολόκληρος ο κόσμος, τότε αυτό γίνεται καλύτερα. Υπάρχει περισσότερη ενέργεια και αγάπη. Είναι εμφανές ότι δε θα είναι τέλειο αλλά θα γίνει σίγουρα πολύ καλύτερα.

Έτσι, αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί και να ζήσουμε με αυτόν τον τρόπο αντί για τον τρόπο του να ακούμε τι μας είπαν πως είμαστε – και το πώς είμαστε προτείνω πως είναι αδιανόητα ευλογημένο και ευτυχισμένο. Εννοώ, ο κόσμος είναι αρκετά μίζερος με διάφορους τρόπους. Λέω πως υπάρχουν δύο κόσμοι και είναι χαοτικά διαφορετικοί μεταξύ τους.

Υπάρχει ένας κόσμος τον οποίο βλέπουμε από μια θέση αυταπάτης και πλάνης, από μια μάζα εδώ, ένα κολλώδες, υγρό, σκοτεινό κουτί οχτώ ιντσών, με δύο κλειδαρότρυπες πάνω του. Είναι τρελό. Αλλά ένας κόσμος ιδωμένος από αυτή τη θέση είναι ένα φρικτό μέρος. Είναι κόλαση πραγματικά.

Τώρα, ο κόσμος αν ιδωθεί από το μόνο μέρος που πραγματικά μπορεί να ιδωθεί, από την Καθαρότητα εδώ, είναι ένας αξιαγάπητος κόσμος. Είναι ένας κόσμος που παίρνω μέσα μου. Είναι ένας αγαπημένος κόσμος. Δε μπορώ να τον κρατήσω απ' έξω, δεν έχω κάτι για να το κάνω, είναι φτιαγμένος για αγάπη.

Περισσότεροι λόγοι για να κοιτάξουμε εκ νέου το Ποιοι πραγματικά είμαστε

Λέω ότι είμαστε φτιαγμένοι ορθάνοιχτοι ο ένας για τον άλλο και τον κόσμο, έναν κόσμο που αντιλαμβανόμαστε όχι ως χωριστό από εμάς. Είναι ένας αγαπημένος κόσμος. Ένας κόσμος στον οποίο τα χρώματα, οι γεύσεις, οι μυρωδιές, τα σχήματα κτλ είναι διαφορετικά. Όλα είναι διαφορετικά και παρόλα αυτά είναι τα ίδια. Έχει προβλήματα αλλά είναι ένας αγαπημένος κόσμος γιατί τον βλέπουμε από την Πηγή του, από εσάς. Και αυτός είναι ένας κόσμος εντελώς διαφορετικός.

Έτσι, παραθέτω μερικούς λόγους για να δείτε Ποιος πραγματικά είστε τώρα. Πρέπει να ξαναπώ ότι Εσείς είστε η αυθεντία. Μην πιστεύετε τίποτα που ο Douglas σας λέει σήμερα ή αύριο ή την Κυριακή. Δοκιμάστε και ελέγξτε τα πάντα. Τολμήστε να είστε η δικιά σας αυθεντία. Εγώ τολμώ να είμαι η αυθεντία για το μέρος από το οποίο έρχομαι. Εσείς είστε η αυθεντία για το δικό σας, για το μέρος από όπου κοιτάζετε προς τα έξω και νομίζω ότι θα δείτε πως κάθε πράγμα που σας έχουν πει για το ποιοι είστε είναι ακριβώς το αντίθετο από την πραγματικότητα. Για αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο το ότι έχουμε προβλήματα.

Είμαι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μου είπαν. Και θα σας πω στα γρήγορα, όχι για να με πιστέψετε, αλλά για να ελέγξετε αν είστε στην ίδια περίεργη κατάσταση. Θα σας πω για αυτό που βρίσκω εδώ ότι είναι το αντίθετο από αυτό που υποτίθεται θα έπρεπε να βρω. Λοιπόν, μου λένε ότι κοιτάζω προς τα εσάς μέσα από δύο μικρά παράθυρα. Εγώ βρίσκω ένα απέραντο παράθυρο, χωρίς πλαίσιο. Αν κοιτάξω δεν έχει πλαίσιο γύρω γύρω, ούτε βρίσκω δύο παράθυρα, μονάχα ένα μεγάλο παράθυρο. Μου είχαν πει ότι ήμουν αδιαφανής εδώ, στερεός.....

(Τέλος της πρώτης πλευράς της κασέτας...)

Δεύτερη Πλευρά

Μου είχαν πει κι άλλα πράγματα, πολύ παράξενα πράγματα. Μου είπαν ότι ήρθα εδώ στο Σίδνεϊ από το Brisbane και το Lismore, ότι κινήθηκα κατά μήκος του δρόμου και η Αυστραλία ήταν σταθερή. Κανένας σεισμός, καμία κίνηση, δεν κουνήθηκε ούτε φίλο για εμάς. Και ήρθαμε εδώ κατά μήκος του δρόμου με ταχύτητα 100 χλμ/ω – με την εκπληκτική οδήγηση του αγαπητού μου φίλου εδώ. Αυτό μου είπαν. Δεν ήταν έτσι. Για να πω την αλήθεια, κάθισα στο αυτοκίνητό μου και η Αυστραλία χόρευε. Όλα κινούνταν – τα δέντρα και τα σπίτια και οι λόφοι και τα φανάρια. Στο Σίδνεϊ τα κτίρια χόρευαν, αν λέω την αλήθεια.

Γιατί είναι αυτό σημαντικό; Είναι σημαντικό λόγω Αυτού που πραγματικά είμαστε. Ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης είπε ότι ο Θεός είναι ο ακίνητος υποκινητής του κόσμου. Λοιπόν, μπείτε στο αυτοκίνητό σας και βάλτε τα χέρια σας στο τιμόνι. Αν οδηγείτε το τζιπ σας είστε απλά ένα ανθρώπινο ον. Αλλά αν πραγματικά κοιτάξετε το τι συμβαίνει θα δείτε ότι δεν οδηγείτε το τζιπ. Οδηγείτε τη γη και αυτό είναι διαφορετικό. Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό παρά Αυτός που πραγματικά είστε; Είναι απίστευτο, Αυτό που είστε είναι απίστευτο. Ευλογημένο.

Και είναι θέμα ζωής και θανάτου να το καταλάβετε σωστά. Ξέρετε, στα 82 πρέπει να δω σοβαρά το θέμα του ποιος πεθαίνει και τι πεθαίνει. Και ο τύπος που βλέπω στον καθρέφτη είναι στα τελευταία του. Αλλά είναι έτσι εδώ; Είναι τίποτα εδώ φθαρτό; Εδώ είναι ο ακίνητος υποκινητής του κόσμου! Βρίσκω εδώ τον Ένα χωρίς όρια που μπορεί να πει Εγώ Είμαι.

Λοιπόν, είμαι όντως ο Douglas, αλλά ο Douglas είναι εκεί στον καθρέφτη. Είναι τόσο ντροπιαστικά εμφανές όταν κοιτάμε. Εννοώ, το να έρχομαι εδώ και να μοιράζομαι αυτό το πράγμα μαζί σας είναι σχεδόν προσβλητικό μιας και είναι τόσο εμφανές. Αλλά προπονήσαμε τους εαυτούς μας συστηματικά ώστε να καταπιέσουμε το αυτονόητο και το απλό. Αν είναι απλό δεν το θέλουμε γιατί νομίζουμε ότι δεν είναι αρκετά βαθύ. Αντιθέτως, μόνο το απλό είναι βαθυστόχαστο. Και αν είναι πολύπλοκο, προσέξτε, γιατί είναι ρηχό. Αυτό είναι τόσο απίστευτα προφανές – θα δείτε σε λίγο που θα κάνουμε τα πειράματα.

Θα αναφέρω έναν ή δύο λόγους για τους οποίους αξίζει να κοιτάξουμε το Τι υπάρχει αυτή τη στιγμή. Αναρωτιέμαι τι άλλους λόγους θα μπορούσατε να έχετε; Πιστεύω ότι το να έχεις προβλήματα βοηθάει. Ξέρετε, το να έχετε προβλήματα με τον τύπο στον καθρέφτη, με αυτόν που σας είπαν ότι είστε – το να έχετε μέχρι ένα βαθμό προβλήματα είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Γιατί τότε πρέπει να ψάξουμε το μέρος όπου δεν υπάρχουν προβλήματα.

Πιστεύω ότι είμαι εδώ αυτό το απόγευμα για να μιλήσω για το στρες, το οποίο θυμάμαι που και που! Πολύ σπάνια αλλά το θυμάμαι! Το θέμα είναι, τι κάνουμε για το στρες; Λοιπόν, μερικοί λένε “Καλύτερα να ξεφορτωθείς το στρες Douglas”. Εγώ διαφωνώ! Αντίθετα, το θέλω – στο σωστό μέρος. Μου φαίνεται ότι αυτός ο κόσμος, αυτό το κρεμμύδι του οποίου είμαστε το κέντρο, κινείται από το στρες όπως τα αυτοκίνητα κινούνται με βενζίνη. Και για να ξεφορτωθούμε το στρες θα πρέπει να ξεφορτωθούμε τον κόσμο. Το στρες είναι θαυμάσιο όταν βρίσκεται στο σωστό μέρος – ο κόσμος κινείται από το στρες. Το ερώτημα είναι, ασχολείσαι με το στρες εκεί έξω σαν να είσαι ένα πράγμα; Σίγουρα αυτός που βλέπω στον καθρέφτη είναι εκεί έξω, σε έναν αγχωμένο κόσμο. Αλλά όταν κοιτάζω Εδώ δε βρίσκω τίποτα αγχωμένο. Εδώ στο κέντρο του σύμπαντός μου βρίσκω ένα μέρος όπου το στρες και ο θάνατος δε μπορούν να μπουν. Απλά δε μπορούν να έρθουν Εδώ. Είναι σαν το μάτι του κυκλώνα ή του τυφώνα. Το μάτι είναι απολύτως ακίνητο, τελείως ήρεμο – το μάτι του κυκλώνα. Μήπως είστε και εσείς το μάτι του κυκλώνα; Θα το ελέγξουμε σήμερα, αύριο και την Κυριακή.

Έτσι λοιπόν, αυτοί ήταν μερικοί από τους λόγους για να κοιτάξουμε Αυτό που είμαστε. Και ο τελευταίος είναι το γεγονός ότι έχουμε προβλήματα. Λένε, και ορκίζομαι ότι είναι αλήθεια, ότι υπάρχει ένα μέρος όπου δε μπορούν να μπουν τα προβλήματα. Αν τα προβλήματά σας είναι πολύ σοβαρά, τότε ίσως αυτό να μη βοηθά και πολύ. Και αν δεν είναι αρκετά σοβαρά τότε επίσης δε βοηθά. Έτσι αν έχετε αρκετά προβλήματα, αυτό είναι πολύ καλό για να δείτε Ποιος είστε γιατί θα έχετε κίνητρο να κοιτάξετε το μέρος όπου τα προβλήματα δε μπορούν να εισέλθουν. Και σύμφωνα με την εμπειρία μου, όταν κοιτάζω Εδώ, στο αθάνατο, χωρίς στρες – εφόσον δεν υπάρχει κάτι για να αγχωθεί ή να πεθάνει- μέρος, βλέπω ότι δεν είναι παράγωγο του κόσμου, είναι η Προέλευση του κόσμου. Πρόκειται για ένα μήνυμα βαθιά παραδοσιακό.

Επίσης είναι διαθέσιμο σε μια πιο απομυθοποιημένη μορφή σήμερα. Αυτό που φημολογείται ότι είναι το προνόμιο και το θαυμάσιο όραμα των λίγων που ξέρουν πώς να διαλογίζονται με συγκεκριμένους τρόπους ή που έχουν σπαταλήσει τις ζωές τους διπλώνοντας τα πόδια τους σε δύσκολες στάσεις, αυτό που λέγεται ότι είναι για τους πολύ σπάνιους ανθρώπους – λέω εγώ ότι είναι διαθέσιμο σε όλους μας απλά αν κοιτάξουμε για να δούμε από πού κοιτάζουμε. Τα πειράματα θα το ξεκαθαρίσουν αυτό.

Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για να ρίξουμε μια ματιά. Επαναλαμβάνω, κατά την εμπειρία μου – μη με πιστεύετε, απλά ελέγξτε οι ίδιοι – η εμπειρία μου είναι ότι είμαι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μου είπαν. Για να προσχωρήσω στην ανθρώπινη φυλή μου είπαν αυτό που δεν ήμουν και μου το είπαν λάθος. Μου είπαν ότι κινιόμουν στον κόσμο ενώ ποτέ δεν κινήθηκα. Μου είπαν ότι ήμουν μικρός ενώ εγώ δεν έχω όρια. Μου είπαν ότι κοιτάζω έξω από δύο κλειδαρότρυπες ενώ εδώ υπάρχει ένα τεράστιο Παράθυρο. Όλα είναι διαφορετικά.

Πιστεύω ότι τα πειράματα που θα κάνουμε σε ένα λεπτό θα σας φέρουν Σπίτι, στο κεντρικό αυτό μέρος. Πρέπει να είστε εσείς η αυθεντία για το τι βρίσκετε εκεί. Οποιοδήποτε από αυτά τα πειράματα θα σας μεταφέρει στο μέρος αυτό. Μερικά από αυτά μπορεί να μη σας αρέσουν. Θα κάνουμε μόνο τρία ή τέσσερα σήμερα. Μερικά δε θα σας αρέσουν, μερικά άλλα θα τα προτιμήσετε. Δεν πειράζει ποια θα είναι αυτά. Κάθε εισιτήριο για το σπίτι μας, για το μέρος που ποτέ δεν αφήσαμε, είναι ένα καλό εισιτήριο. Κάθε εισιτήριο. Και έχουμε αρκετά μεγάλη γκάμα εισιτηρίων για το μέρος που ποτέ δεν αφήσαμε. Λέω ότι ποτέ δεν το αφήσαμε επειδή όλοι το κάνουμε σωστά. Κανένας δεν το κάνει λάθος. Όλοι ζουν, πιστεύω βαθιά, όλοι ζουν από αυτή την Καθαρότητα του Ποιοι πραγματικά είμαστε. Θα πέφτατε πάνω στα έπιπλα αν ζούσατε από αυτό το κολλώδες και σκοτεινό μπαλάκι κρέατος εκεί. Θα πέφτατε πάνω στα έπιπλα. Όλοι ζούνε από αυτό. Αυτό που κάνουμε δεν είναι να αλλάζουμε τα πράγματα αλλά να αφυπνιστούμε στον τρόπο που πραγματικά τα πράγματα είναι. Αυτό από μόνο του είναι μεγάλη αλλαγή.

ΠΕΙΡΆΜΑΤΑ

Το Πείραμα του Μονού Ματιού

Τώρα θα κάνουμε μερικά πειράματα. Δε θα μας πάρουν πολύ. Θα κάνουμε ένα ή δύο μικρά πειράματα για να έρθουμε σπίτι μας, στο μέρος από το οποίο ποτέ δε φύγαμε.

Το πρώτο ασχολείται με το τον αριθμό των ματιών από τα οποία βλέπουμε.

Στην ανατολή υπάρχει κάτι που το ονομάζουν το Τρίτο Μάτι. Μια εμπειρία που την ονομάζουν το άνοιγμα του Τρίτου Ματιού. Υποτίθεται – έτσι νομίζουμε – ότι αυτή η εμπειρία είναι διαθέσιμη σε μέρη όπως το Θιβέτ, ίσως το Μεξικό, η Ινδία, η Ιαπωνία αλλά μάλλον όχι το Σίδνεϊ. Μάλλον όχι στη Νέα Νότια Ουαλία. Λοιπόν, θα το δοκιμάσουμε. Από τι βλέπετε έξω τώρα; Από πόσα μάτια κοιτάζετε;

Πρόκειται για ένα πείραμα, για κάτι που κάνετε. Μην ακούτε απλά τον Douglas. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι το εξής: αν έχετε ένα ζευγάρι γυαλιά, βγάλτε τα. Κρατήστε τα μπροστά όπως εγώ, με τεντωμένα τα χέρια. Αν δεν έχετε γυαλιά κάντε ένα ζευγάρι όπως εγώ – κρατήστε τα χέρια μαζί έτσι και κάντε ένα ζευγάρι κύκλους με τα δάχτυλα. Και μην κοιτάτε εμένα ενώ κάνετε το πείραμα. Απλά κοιτάξτε αυτά τα δυο παράθυρα ή ανοίγματα και με μεγάλη προσοχή, αργά, φορέστε τα. Φορέστε τα αργά, με προσοχή. Όταν τα έχετε ήδη φορέσει, ρίξτε τα χέρια σας. Τώρα, από τι κοιτάζετε; Βλέπει κανείς μέσα από δυο μικρές κλειδαρότρυπες;

Λοιπόν τώρα, θα κάνετε παρακαλώ και αυτό – κοιτάξτε το ταβάνι, όχι εμένα. Χωρίς να χτυπήσετε τους διπλανούς σας, απλά σκιαγραφήστε τα άκρα του Παραθύρου σας, εκεί όπου τα χέρια σας εξαφανίζονται. Ακριβώς εκεί που το παράθυρο από το οποίο κοιτάζετε δεν έχει άκρη ή πλαίσιο – ή μάλλον εκεί που θα έπρεπε να έχει ένα πλαίσιο αλλά δεν έχει.

Έτσι έχετε όλοι ανοίξει το Τρίτο σας Μάτι, δεν έχετε; Κοιτάξατε ποτέ έξω από κάτι άλλο; Είναι δύσκολο; Απλά κοιτάξτε αυτό από το οποίο βλέπετε. Έχει πλαίσιο γύρω γύρω; Πώς σας φαίνεται το τζάμι του; Άθραυστο τζάμι. Θα έλεγα ότι αυτό το Παράθυρο δε μπορεί να σπάσει. Δεν υπάρχει γυαλί για να σπάσει, ούτε πλαίσιο. Και τεντώνεται, είναι εύπλαστο – μεγάλο όσο και ο μεγάλος κόσμος, έτσι δεν είναι; Υποθέστε ότι από εδώ και πέρα στη ζωή μας, καθώς κοιτάζουμε έξω στον κόσμο, κοιτάζουμε επίσης αυτό από το οποίο κοιτάζουμε – αυτή την Απεραντοσύνη χωρίς πλαίσια ή περιγράμματα. Θα είμαστε σα στο σπίτι μας, στεγνοί. Από ποιου το μάτι κοιτάτε έξω τώρα; Από το Μονό Μάτι!

Υπήρχε ένας δάσκαλος που είπε: Αν το μάτι σου είναι μοναδικό, το σώμα σου θα γεμίσει φως, δε θα υπάρχει ένα σκοτεινό μέρος. Τι εννοούσε; Είπε ότι θα το ανακαλύπτατε αυτό αν γινόσασταν ξανά σαν τα μικρά παιδιά. Και μίλαγε για κάτι που το αποκαλούσε το Εσωτερικό Βασίλειο, το μοναδικό μάτι. Δε μας δείχνει αυτό ότι ήσυχα και σταδιακά τρελαθήκαμε καθώς φανταζόμασταν ότι κρυφοκοιτάζαμε στον κόσμο έξω από δυο μικρές τρυπίτσες σε έναν κεφτέ; Και αν είμαστε τρελοί όσον αφορά το κέντρο του κόσμου μας, ο Θεός να βοηθήσει και την περιφέρειά μας... Έτσι, για μια ακόμα φορά, θα μπορούσαμε να ανοίξουμε το Τρίτο μας Μάτι φορώντας το και κοιτάζοντας από τι κοιτάζουμε προς τα έξω; Ποιος είναι ο Ένας, αυτός που το Μάτι του είναι άπειρο; Ποιος είσαι εσύ που κοιτάς από αυτό το Μονό Μάτι; Ποιος το κάνει αυτό;

Εγώ λέω πως δεν είναι άνθρωπος αυτός που το κάνει αυτό. Οι άνθρωποι δεν κοιτούν έξω από αυτό το αχανές διάστημα. Αυτός που πραγματικά είστε, ο ακίνητος υποκινητής, αυτός είναι ο Ένας που κοιτάζει τον Douglas τώρα. Είναι απίστευτο, δεν είναι! Είναι ολοφάνερο. Λοιπόν, κάθε δρόμος για το σπίτι είναι ένας καλός δρόμος, και κάθε εισιτήριο είναι ένα καλό εισιτήριο, και το Μονό Μάτι είναι ένα θαυμάσιο εισιτήριο. Όταν περπατάς στο δρόμο ή αν είσαι στο σούπερ μάρκετ ή στο σπίτι, μπορείς πάντα να το δοκιμάσεις αυτό. Δε χρειάζεται να κάνεις το πείραμα με τα χέρια σου. Αν περπατάς σε ένα δρόμο του Σίδνεϊ έτσι [δείχνοντας το μονό Μάτι με τα χέρια του] ο κόσμος θα νομίζει ότι χρειάζεσαι ψυχολογική βοήθεια. Δε χρειάζεται να το κάνεις αυτό γιατί μπορείς να δεις από Τι κοιτάζεις. Πραγματικά σε αφήνει με τα μάτια ορθάνοιχτα.

Όταν ήσασταν πολύ μικροί ήσασταν έτσι. Ξέρετε, τα παιδιά μας δίνουν την εντύπωση ότι έχουν τα μάτια τους ανοιχτά. Γιατί – όλοι το ξέρουμε αυτό – ζούσαμε και εμείς από Αυτό όταν ήμασταν μικροί. Έτσι δεν είναι; Και μετά μας έπεισαν και μας ξεγέλασαν για να βγούμε έξω από αυτό και ύστερα να μπούμε μέσα στη βασική ανθρώπινη τρέλα, δηλαδή στο ότι είμαι εδώ αυτό που φαίνομαι εκεί έξω. Αυτό που είσαι όπου είσαι είναι ακριβώς το αντίθετο, προτείνω, από αυτό που φαίνεται στα 3 μέτρα μακριά. Έτσι, αυτό το πείραμα μας φέρνει πίσω στο σπίτι μας. Αλλά έχουμε άλλο ένα...

Το Πείραμα του Δειξίματος

Ξέρετε, πίσω από σας και μένα, εδώ, είναι η χώρα που ο Άγιος Θωμάς αποκαλούσε η Χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας. Λατρεύω αυτή την έκφραση, η Χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας – από αυτό κοιτάζετε τώρα προς τα έξω με το Μονό σας Μάτι, έτσι δεν είναι; Κοιτάζετε έξω από αυτή τη Μεγάλη Χώρα, προς αυτή την κατεύθυνση. Η Μεγάλη Χώρα είναι μεγαλύτερη από την Αυστραλία: η χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας, εκεί ο θάνατος και το άγχος και τα προβλήματα δε μπορούν να μπουν. Αλλά εμείς φράξαμε την είσοδο προς αυτή τη Χώρα με μια πόρτα, μια μικρή πόρτα 8 ιντσών που την ονομάσαμε κεφάλι. Με αυτό φράξαμε τη Μεγάλη Χώρα. Βάλαμε ένα φελλό στην είσοδο.

Όπως ξέρετε, όταν πηγαίνετε σε έναν καθεδρικό ναό, στην Αγγλία ή εδώ, πολύ συχνά η είσοδος του ναού είναι μικρή. Η πόρτα θα μπορούσε να είναι μόνο 6 έως 8 πόδια ψηλή και 3 πόδια φαρδιά. Περνάς μια μικρή πόρτα και μετά, μπουμ, το μεγαλοπρεπές εσωτερικό εκρήγνυται και βρίσκεσαι απότομα σε ένα μεγάλο χώρο. Λοιπόν, υπάρχει μια πόρτα εδώ που είμαστε. Η ερώτηση είναι – έχουμε αυτή την πόρτα ανοιχτή ή κλειστή; Κοιτάζουμε μέσα από μια ανοιχτή ή κλειστή πόρτα;

Ξέρετε, ο Μπλέικ, ο μεγάλος μυστικιστής ποιητής, μιλούσε για το άνοιγμα των πυλών της αντίληψης. Όταν το κάνουμε αυτό βρίσκουμε το Άπειρο. Λοιπόν, αυτή είναι η πόρτα για μένα. Για εσάς, αυτό από το οποίο κοιτάτε – έχει την πόρτα ανοιχτή; Είναι οι πόρτες της αντίληψης ορθάνοιχτες στον κόσμο; Εσείς είστε ο ειδικός. Είναι ανοιχτά ή κλειστά; Προτείνω ότι η πόρτα σας είναι σαν αυτές τις γκαραζόπορτες, ξέρετε, αυτές τις μάλλον ακριβές πόρτες που εγώ δεν έχω την οικονομική ευχέρεια να αποκτήσω. Όταν φτάνετε στο γκαράζ πατάτε ένα κουμπί και η πόρτα ανεβαίνει. Όταν πραγματικά έρθετε στον εαυτό σας εδώ, νομίζω ότι η πόρτα ανοίγει, έτσι δεν είναι; Αν πραγματικά πλησιάσετε τον εαυτό σας η πόρτα θα ανέβει και περνώντας αυτή τη μικρή πόρτα των 8 ιντσών θα βρεθείτε σε μια τεράστια χώρα. Θα βρεθείτε στη χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας.

Ο Μπλέικ επίσης είπε ότι η αποστολή του ήταν να λιώσει τις εμφανείς επιφάνειες και να φανερώσει το άπειρο που κρύβανε. Αυτό κάνουμε και εμείς. Λιώνουμε τις επιφάνειες και φανερώνουμε το άπειρο εδώ. Όταν η πόρτα ανοίξει βλέπετε ότι είστε ορθάνοιχτοι για τον κόσμο, δε μπορείτε να κλείσετε την πόρτα. Κανένα ζώο, βρέφος, νεαρό παιδί δεν κλείνει τον κόσμο απέξω. Εμείς νοητικά το έχουμε κάνει, όχι πραγματικά αλλά με τη φαντασία μας, κλείσαμε έξω τον κόσμο με αυτή τη γελοία πόρτα. Η πόρτα είναι εκεί και έχουμε ένα κλειδί για αυτή. Αυτό είναι το κλειδί [δείχνοντας το δείκτη]. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό το κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα και για να φτάσουμε τη Χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας η οποία είναι μεγαλύτερη από την Αυστραλία, αθάνατη, χωρίς προβλήματα και άγχη.

Το επόμενό μας πείραμα χρησιμοποιεί αυτό το κλειδί (το δάχτυλό του δείκτη) για να περάσουμε αυτή τη φανταστική πόρτα και να φτάσουμε στον μεγάλο κόσμο από τον οποίο προερχόμαστε...

Έτσι, θα μπορούσατε παρακαλώ, όταν θα κάνετε αυτό το πείραμα μαζί μου, να μην κοιτάτε εμένα παρά να κοιτάζετε το δάχτυλό σας και αυτό που το δάχτυλο δείχνει;

Πιστεύω ότι όταν ήσασταν πολύ μικροί οι μητέρες σας σας είχαν πει ότι ήταν αγενές να δείχνετε τον κόσμο! Έτσι δε σας είχε πει η μητέρα σας; Λοιπόν, εμείς θα δείξουμε τον Ένα που πραγματικά πραγματικά είστε – και αυτός ο Ένας λατρεύει να τον δείχνουν. Θα χρησιμοποιήσουμε το δείκτη μας σαν αντικλείδι για να περάσουμε αυτή την πόρτα, για να ανοίξουμε τις πόρτες της αντίληψης και να φτάσουμε στη χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας.

Έτσι, μπορείτε παρακαλώ να μην κοιτάζετε εμένα αλλά να κάνετε όπως σας λέω, θα ήταν θαυμάσιο να το κάνετε αυτό – δείξτε πρώτα απ' όλα το ταβάνι. Βλέπετε ότι υπάρχει το δάχτυλό σας που δείχνει κάτι, το ταβάνι. Τώρα φέρτε το δάχτυλο προς τα κάτω και δείξτε έναν τοίχο. Και ακόμα πιο κάτω ώστε να δείξετε τον Douglas, πάλι το δάχτυλό σας δείχνει κάτι. Τώρα φέρτε το δάχτυλό σας ώστε να δείξει πιο χαμηλά, γυρίστε το ώστε να δείξει το χαλί μπροστά σας αν θέλετε. Τώρα δείξτε τα πόδια σας. Έχουμε πάλι το δάχτυλό σας να δείχνει – δάχτυλο – απόσταση – πόδια. Τώρα δείξτε το μηρό σας, μην κοιτάζετε εμένα αλλά κοιτάξτε το δάχτυλο. Εκεί είναι το δάχτυλό σας, χώρος ενδιάμεσα και μετά ο μηρός σας. Τώρα δείξτε την κοιλιά σας. Δάχτυλο – διάστημα – κοιλιά. Τώρα δείξτε το στήθος σας, ακόμα βλέπουμε το δάχτυλο, το χώρο και κάτι άλλο, το στήθος.

Τώρα, ο Tennyson λέει πως ο Θεός είναι πιο κοντά σας από την αναπνοή σας, τα χέρια σας και τα πόδια σας. Δείξτε λοιπόν σε αυτό που είναι πιο κοντά σας από την αναπνοή σας, από τα άκρα σας, δείξτε δηλαδή εκεί από όπου κοιτάζετε. Δείξτε εκεί από όπου κοιτάζετε τώρα προς τα έξω. Τι δείχνει το δάχτυλό σας κατά την εμπειρία σας τώρα; Δείχνει μια μπάλα από κρέας; Δείχνει ένα πράγμα; Δείχνει κάτι αδιαφανές, κάτι στερεό; Δε δείχνει την απόλυτη διαφάνεια; Δε δείχνει μια χώρα η οποία συνεχίζεται για πάντα, τη μεγάλη Χώρα, τη Χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας – άδεια και ταυτόχρονα γεμάτη από τη σκηνή μπροστά σας; Δείχνετε το τίποτα.

Αν το δείτε από την άλλη πλευρά, εκεί μέσα βρίσκεται ο,τιδήποτε έχει να προσφέρει ο κόσμος. Από εκεί έρχεστε. Από αυτή τη Χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας δεν κοιτάτε; Δεν είναι ολοφάνερο, εξευτελιστικά φανερό, το ότι το μέρος από το οποίο έρχεστε δεν είναι ένα πράγμα – είναι δυνατότητα για όλα τα πράγματα; Και είναι αφυπνισμένο, ξύπνιο. Είναι ολοκληρωτική διαφάνεια. Εντάξει, μπορείτε να χαμηλώσετε το χέρι σας τώρα.

Δεν είναι εξωπραγματικό το γεγονός ότι μπορούμε να αγνοήσουμε αυτό που είναι το κέντρο της ζωής μας και να δεχτούμε τα λόγια τρίτων για αυτό; Δεν είναι τρελό; Ξέρετε, δεν είναι καθόλου πρακτικό να το αγνοούμε. Είναι επιχειρηματικά λάθος. Δεν είναι αντάξιό μας να το αγνοήσουμε. Λέτε λοιπόν, Douglas, όλα αυτά είναι πνευματικά, μεταφυσικά, χαρμόσυνα πράγματα. Αλλά ξέρετε, ο πραγματικός κόσμος δεν είναι έτσι. Στον κόσμο της κοινής λογικής και της ιστορίας, όλα αυτά δεν έχουν νόημα.

Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως ένας προσγειωμένος και ουσιαστικός άνθρωπος ήταν ο Σαίξπηρ. Από πού νομίζετε πως αντλούσε την έμπνευσή του; Από πού πιστεύετε πως έβρισκε την υπέροχη γλώσσα του, την ίδια τη γεύση της ζωής, από πού; Ποιο πιστεύετε ότι ήταν το μυστικό του Σαίξπηρ; Δε μιλά πολύ για αυτό αλλά μιλά αρκετά για να πάρουμε το μήνυμα. Μερικοί από εσάς θα θυμούνται από το “Με το ίδιο μέτρο” αυτό που λέει εκεί ο Σαίξπηρ. Πάει κάπως έτσι:

Άνθρωπε, περήφανε άνθρωπε,

ντυμένος με τη σύντομη σοβαρότητά σου,

αδαής ως προς αυτό που ξέρεις καλύτερα,

τη γυάλινη ουσία σου,

σα θυμωμένος πίθηκος,

παίζεις τέτοια παιχνίδια μπροστά στον παράδεισο

ώστε να κάνεις τους αγγέλους να βουρκώνουν.

Αυτό που λέει ο Σαίξπηρ, αυτό που λέει σε μένα τουλάχιστον είναι – κοίταξε τη γυάλινη διαυγή ουσία σου, την Καθαρότητα εδώ, τη Διαφάνεια. Κοίταξέ τη γιατί είναι αυτό για το οποίο είσαι πιο σίγουρος από όλα. Κοίτα το γιατί αργά ή γρήγορα θα βρεις τον εαυτό σου να συμπεριφέρεται σα θυμωμένος πίθηκος. Δυνατά λόγια, καλύτερα να ακούσουμε το Σαίξπηρ. Μπορείτε να παρακάμψετε όλους τους μυστικιστές ως αστείους ή παλιομοδίτες. Αλλά τον Σαίξπηρ είναι δύσκολο να τον αγνοήσετε. Είμαστε αδαείς ως προς αυτό που ξέρουμε καλύτερα! Τη γυάλινη ουσία μας, τη Διαφάνειά μας.

Αν θέλουμε να κάνουμε καλή δουλειά, να είμαστε δημιουργικοί, να απολαύσουμε τη ζωή, να τη γευτούμε, ας κοιτάξουμε αυτό για το οποίο είμαστε πιο βέβαιοι από όλα – τη γυάλινη φύση μας, τη διαφάνειά μας. Είναι τόσο διαθέσιμο, τόσο ντροπιαστικά φανερό. Ο Σαίξπηρ, και θα έλεγα και πολλοί άλλοι μεγάλοι ποιητές, συγγραφείς, δημιουργοί, ζουν από αυτό. Από πού έπαιρνε ο Μότσαρτ τη μουσική του; Απίστευτα πράγματα αναβλύζουν από αυτό το Μυστήριο πίσω του. Η ησυχία από την οποία ερχόταν έφτιαχνε αυτούς τους ήχους. Αν θέλουμε να είμαστε δημιουργικοί, να προσφέρουμε στον κόσμο, όλοι μας μπορούμε – γιατί να μη στηριχτούμε σε αυτόν τον υπέροχο Πόρο...

Τα Τέσσερα Στάδια Του Να Βλέπεις Ποιος Πραγματικά Είσαι

Βλέπετε, μου φαίνεται ότι υπάρχουν τέσσερα στάδια σε αυτό που μας απασχολεί σήμερα. Το πρώτο είναι να το δείτε. Και το έχουμε ήδη δει, έτσι δεν είναι; Με πείραμα με τα γυαλιά και το δείξιμο. Το πρώτο είναι απλά να το δείτε. Όλοι το έχουν δει, είναι αναπόφευκτο, ολοφάνερο.

Το δεύτερο στάδιο είναι να συνεχίσουμε να το βλέπουμε μέχρι να γίνει συνήθεια και αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο όσο λένε. Αν το χρειάζεστε, αν σας ενδιαφέρει θα το κάνετε. Θα επανέρχεστε σε αυτό γιατί έχει πλάκα, γιατί είναι ανακούφιση. Και για τις προσωπικές σας σχέσεις είναι απαραίτητο – γιατί χωρίς αυτό, η αντιπαράθεση είναι τρομαχτική, άγρια κατά μέτωπο σύγκρουση. Είμαστε ορθάνοιχτοι ο ένας για τον άλλο. Και με αυτό εννοώ ότι είμαστε φτιαγμένοι για να αγαπάμε. Όχι γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι, όχι γιατί είμαστε τρυφεροί, αλλά είμαστε φτιαγμένοι έτσι, φτιαγμένοι ανοιχτοί για την αγάπη. Τι μας κρατά πίσω;

Έτσι, το πρώτο στάδιο είναι να το δούμε και το έχουμε ήδη όλοι κάνει. Το δεύτερο στάδιο είναι να το κρατήσουμε, να συνεχίσουμε να ερχόμαστε πίσω στο Μονό Μάτι, το μέρος όπου βρισκόμαστε, την ακινησία μας, και να το κάνουμε μέχρι να μας είναι φυσιολογικό. Γιατί αυτό που κάνουμε σήμερα είναι απλά να είμαστε φυσιολογικοί. Είναι ο τρόπος που είμαστε. Δε μιλάω για κάποιο περίεργο εσωτερικό μυστικιστικό πράγμα. Λέω απλά να είμαστε όπως είμαστε φυσιολογικά. Το δεύτερο στάδιο λοιπόν είναι να θυμόμαστε να το κάνουμε μέχρι να γίνει τρόπος ζωής.

Το τρίτο στάδιο, πάει μαζί με τα άλλα δύο, είναι κατάλληλο για κάθε περιοχή της ζωής μας και πάνω απ' όλα στις προσωπικές σχέσεις. Βλέπετε, όταν έχετε κάποιον μπροστά σας, έχετε μια ξεκάθαρη επιλογή. Θα πείτε ψέμματα και θα ισχυρισθείτε ότι πρόκειται για μια κατά μέτωπο σύγκρουση, πρόσωπο με πρόσωπο, ή θα πείτε την αλήθεια, δηλαδή πρόσωπο ως προς μη-πρόσωπο;

Κοιτάξτε τον John και εμένα τώρα. Εκεί είναι ο John και εδώ ο Douglas, και προς στιγμή μπορείτε να μας δείτε πρόσωπο με πρόσωπο. Είναι μια συμμετρική διαρρύθμιση. Αλλά για τον John υποθέτω ότι δεν είναι έτσι. Ο John είναι αυτός που έχει το άσπρο μούσι τώρα και εγώ έχω τον νέο και ξυρισμένο John εδώ, ανταλλάσσουμε πρόσωπα. Είναι εκπληκτικό. Σημαίνει ότι είμαστε φτιαγμένοι για να αγαπάμε, για να ανοιγόμαστε ο ένας στον άλλο.

Τώρα, κοιτάζοντας τον Douglas εδώ, από πού κοιτάζετε; Είναι μια σύγκρουση, πρόσωπο με πρόσωπο, ή έχετε τις πόρτες ανοιχτές και με καλωσορίζετε λέγοντας καλωσήρθες Douglas, δεν έχω τίποτα για να μπει στο δρόμο σου. Σας ορκίζομαι ότι είστε καλοδεχούμενοι γιατί δεν έχω τίποτα να σας κρατήσω έξω από εδώ. Καλωσήρθατε στην εξώπορτα, οι πόρτες δεν κλείσανε ποτέ, η γκαραζόπορτα ήταν πάντα ανοιχτή τελικά. Δεν έχουμε τίποτα ανάμεσα σε μας και τον κόσμο, όταν πραγματικά κοιτάξουμε.

Τα Διάφορα Στρώματα της Εμφάνισης

Αφήστε με να προσθέσω κάτι σε αυτό. Ορκίζομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα εδώ. Θα πείτε “Douglas είσαι τρελός, υπάρχει κάτι εδώ.” Υπάρχουν 250 άνθρωποι που λένε ότι υπάρχει κάτι εδώ και μόνο εσύ λες ότι δεν έχει τίποτα εδώ, είσαι η μειοψηφία, 250 προς 1. Δημοκρατία! Εντάξει. Αλλά βλέπετε κάτι εδώ γιατί είστε αρκετά μακριά, Αν θέλετε να ελέγξετε αν λέω την αλήθεια – και λέω ότι δεν υπάρχει τίποτα εδώ – αν δε με πιστεύετε ελάτε και δείτε. Στο δρόμο προς τα εμένα θα με χάνατε. Από το πίσω μέρος του χολ θα βλέπατε ολόκληρο τον Douglas και πολλά άλλα πράγματα. Στα μισά της διαδρομής θα με βλέπατε πάλι ολόκληρο και ταυτόχρονα λιγότερα πράγματα. Στα τρία τέταρτα του δρόμου θα με βλέπατε όλο εκτός από τα πόδια μου. Στη μπροστινή σειρά ίσως βλέπατε το πάνω μου μισό. Εδώ θα βλέπατε το πρόσωπό μου. Ακόμα κοντύτερα, αν χρησιμοποιούσατε μια φωτογραφική με καλούς φακούς, θα βλέπατε την εικόνα μιας μύτης, μετά ένα μέρος δέρματος, και μετά κύτταρα. Αν αλλάζατε τον εξοπλισμό σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο θα βλέπατε ιστούς, κύτταρα, κομμάτια από κύτταρα, μόρια κτλ – άτομα, σχεδόν άδεια. Θα φτάνατε στα σωματίδια και πριν έρθετε εντελώς εδώ θα χάνονταν όλα. Τώρα εγώ ολοκληρώνω την ιστορία, και λέω πως δεν υπάρχει τίποτα εδώ εκτός από αντίληψη και διάστημα για να συμβεί ο κόσμος και η εμπειρία.

Λοιπόν, αυτό είναι ελέγξιμο στο εργαστήριο, βγάζει νόημα. Σε ο,τιδήποτε και να πάτε κοντά, το χάνετε. Δε με νοιάζει τι είναι αυτό, βιβλία, χέρια, τα χάνετε. Είναι εμφανές, δεν είναι; Αν πάτε όλο το δρόμο μέχρι τον εαυτό σας τον χάνετε και αυτόν και παίρνετε το σύμπαν – και αυτό είναι καλή μπίζνες, συμφέρει. Είναι φανερό. Πηγαίνετε μέχρι τον εαυτό σας και χάστε τον εαυτό σας ενώ κερδίζετε σε αντάλλαγμα τον κόσμο. Είναι πανέμορφο πράγμα. Και αυτό σημαίνει ότι δεν είστε βιοδιασπώμενοι!

Τα Τέσσερα Στάδια του να Βλέπεις Ποιος Πραγματικά Είσαι

Έτσι, θα ολοκληρώσω τώρα την ιστορία μου για τα τέσσερα στάδια. Το πρώτο στάδιο είναι να το δούμε. Το δεύτερο στάδιο είναι να συνεχίσουμε να το βλέπουμε μέχρι να γίνει συνήθεια. Το τρίτο στάδιο είναι να το αφήσουμε να δουλέψει στη ζωή μας, ειδικά στον τομέα των προσωπικών σχέσεων, έτσι ώστε να μη ζούμε μια ζωή αντιπαράθεσης παρά μάλλον να ζούμε μια ζωή όπου είμαστε άδειοι και ανοιχτοί για αυτόν που έχουμε μπροστά μας. Σε ορολογία λίπανσης και βελτίωσης των προσωπικών μας σχέσεων δε μπορώ παρά να το επαινώ ως εξαιρετικό. Απομακρύνει το φόβο, τη ντροπή, από τις προσωπικές μας σχέσεις. Σημαίνει ότι είμαστε φτιαγμένοι για να αγαπάμε. Δε μιλάω για το αίσθημα της αγάπης, μιλάω για το έδαφος, τη βάση της αγάπης, το σκελετό πάνω στον οποίο στήνεται η αγάπη. Είμαστε φτιαγμένοι ανοιχτοί, δεν είναι έτσι;

Έτσι το τρίτο πράγμα είναι να χτίσουμε μέσα στις ζωές μας το όραμα του Ποιοι πραγματικά είμαστε. Και το τέταρτο πράγμα, που μπορεί να έρθει από την εμπειρία μας, είναι να το εμπιστευόμαστε. Ξέρετε, στο Τάο Τε Τσινγκ μιλάνε για το Τάο, που είναι ακριβώς αυτό στο οποίο αναφερόμαστε. Ο συγγραφέας αυτού του θαυμαστού κειμένου λέει ότι πρόκειται για ένα πηγάδι που ποτέ δεν ξηραίνεται. Αντλείς όπως και όσο θες και ποτέ δεν τελειώνει. Η τεχνογνωσία και η δημιουργικότητά του είναι απίστευτη. Ο πόρος που σας υποστηρίζει είναι ανεξάντλητος, υποστηρίζεστε από την απόλυτη τεχνογνωσία, από την απολύτως ανταγωνιστική πραγματικότητα. Και αν δε μπορείτε να εμπιστευτείτε αυτό που κατέχει τη μαστοριά του να “είσαι”, τότε τι να πω... Είναι κάτι σημαντικό, το να είσαι. Είναι μεγάλο επίτευγμα, δεν είναι έτσι; Το να είσαι. Τώρα, να έχουμε αυτό να μας στηρίζει!

Ένας από τους χαρακτήρες του Σαίξπηρ είπε “Υποστηρίζομαι από το Θεό”. Αυτό είναι καλύτερο αν είστε επιχειρηματίες από το να σας στηρίζει η τράπεζα Barclay ή ακόμα και η τράπεζα της Αυστραλίας. Είναι η πιο απίστευτη υποστήριξη που μπορούμε να έχουμε. Έτσι λοιπόν το τέταρτο στάδιο είναι να εμπιστευτούμε “αυτό”. Ποτέ δε με απογοητεύει. Έρχομαι εδώ στην Αυστραλία και αν νομίζω ότι ο Douglas θα σας απευθυνθεί ως Douglas τότε αυτό δε θα δουλέψει καλά. Αλλά αν επενδύσω σε “Αυτό”, ο Douglas μπορεί να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Έτσι λοιπόν, αυτά είναι τα στάδια για τα οποία θα μιλήσουμε -αύριο και την Κυριακή- και θα εξερευνήσουμε πώς μπορούμε να κρατήσουμε αυτό το πράγμα ενεργό, πώς να το εξασκήσουμε, πώς να το ζήσουμε. Όχι να μιλάμε για αυτό αλλά να κάνουμε όλο και περισσότερα πειράματα για το ίδιο πράγμα.

Το Πείραμα των Κλειστών Ματιών

Αλλά έχουμε ένα ακόμα πείραμα πριν αρχίσουμε τις ερωτήσεις κτλ. Ένα ακόμα πείραμα το οποίο είναι πολύ πολύ σημαντικό. Και το κάνουμε για να μας απαντηθούν μερικές αντιρρήσεις που μπορεί να έρθουν στην επιφάνεια, σχετικά με το πώς θα το δείχναμε αυτό σε έναν τυφλό άνθρωπο. Ξέρετε, αν δε μπορείς να το μοιραστείς αυτό με έναν τυφλό, τότε πρόκειται για κάτι πολύ επιφανειακό, έτσι δεν είναι; Πώς θα μπορούσατε να το μοιραστείτε με έναν τυφλό; Ένας άλλος τρόπος να το θέσουμε είναι – Κοίτα, αν είναι διαθέσιμο μόνο στην αίσθηση της όρασης, σε μια από τις αισθήσεις, τότε αυτό δείχνει ότι δεν είναι κάτι βαθύ και σημαντικό. Έτσι έχουμε λοιπόν ένα πείραμα για να δούμε αυτό που βλέπουμε όταν είμαστε πραγματικά τυφλοί. Περιλαμβάνει το να κλείσουμε τα μάτια μας και να τα κρατήσουμε κλειστά, κλείστε τα παρακαλώ, μέχρι το τέλος του πειράματος. Αύριο ή την Κυριακή θα κάνουμε αυτό το πείραμα πιο εκτεταμένα, αλλά μπορούμε να δούμε αρκετά από αυτό σήμερα για να πιάσουμε το νόημα.

Έτσι λοιπόν, με τα μάτια κλειστά, ας είμαστε ο καθένας για τον εαυτό του η αποκλειστική αυθεντία για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή, με τα στοιχεία που έχουμε μπροστά μας τώρα – πώς είναι να είμαστε εμείς.

Τι σχήμα είστε αυτή τη στιγμή όταν δε βασίζεστε στη μνήμη σας, στη φαντασία ή στις πεποιθήσεις σας, και απλά στηρίζεστε στα στοιχεία που συναντάτε τώρα, αυτή τη στιγμή; Τι σχήμα είστε; Έχετε καθόλου σχήμα αυτή τη στιγμή; Πόσο ψηλοί είστε; Με βάση τα παρόντα στοιχεία, πόσα δάχτυλα έχετε; Πράγματι, πόσα πόδια; Δε θα μπορούσατε να είστε οποιοδήποτε πλάσμα τώρα; Τι χρώμα είστε; Τι ηλικία έχετε με βάση τα στοιχεία που βλέπετε τώρα; Τι φύλο;

.....

διακοπή στην Ταινία

.....

Έχετε μια επιφάνεια η οποία βρίσκεται σε επαφή με ένα περιβάλλον, ή είστε πιο πολύ σαν άπειρο διάστημα χωρίς άκρες και χωρίς κάποιο κεντρικό αντικείμενο σε αυτό το διάστημα; Δεν είναι ίσως σαν ο χώρος να ρέει μέσα σας τώρα; Ρέει μέσα σας χωρίς να χτυπά πουθενά Και αυτός ο χώρος, αυτή η χωρητικότητα, προτείνω ότι δεν έχει όρια. Όπως αυτό το μονό μάτι δεν έχει περίγραμμα, έτσι και αυτός ο χώρος δεν έχει όρια, συνεχίζεται για πάντα. Θα μπορούσατε να το ονομάσετε αυτό αν θέλατε χωρητικότητα, Ησυχία, δε θα μπορούσατε; Ησυχία η οποία είναι χωρητικότητα για αυτούς τους ήχους.

Ποιοι είστε τώρα; Τι είστε τώρα;

Σίγουρα, μέσα σε αυτή τη χωρητικότητα που ίσως νιώθετε ότι είστε προς στιγμή, συμβαίνουν πολλά πράγματα. Υπάρχουν όλα τα είδη αισθήσεων. Ζεστασιά, πίεση κτλ. Φαγούρες, πόνοι ίσως, σκέψεις, συναισθήματα εμφανίζονται, ανθίζουν και εξαφανίζονται.

Δεν είστε τώρα, ίσως, σα μια μεγάλη οθόνη τηλεόρασης, χωρίς άκρες, όπου το πρόγραμμα αλλάζει όλη την ώρα, αφήνοντας την οθόνη απολύτως ανεπηρέαστη από όλα τα σκληρά πράγματα που συμβαίνουν στο πρόγραμμα; Και δεν είστε μια οθόνη χωρίς όρια; Πάντα με ένα πρόγραμμα, αλλά η οθόνη ανεπηρέαστη. Δε θα μπορούσατε να ήσασταν, σίγουρα, τα αντικείμενα του προγράμματος γιατί αυτά έρχονται και φεύγουν, πάντα αλλάζουν – αισθήσεις, αισθήματα, σκέψεις. Πάντα αλλάζουν. Για ποιον άλλον αλλάζουν παρά για τον Αναλλοίωτο;

Έτσι, για τώρα, βασισμένοι στα στοιχεία που έχετε μπροστά σας, ποιοι είστε; Ποιοι είστε; Μπορείτε να βρείτε τίποτα να παραμένει από αυτή την πολύπλοκη δομή που εσείς και εγώ είχαμε χτίσει, από την προσωπικότητα; Κανένα όνομα και ηλικία και εθνικότητα. Τηλέφωνο, διεύθυνση, δουλειά, προσόντα, δεσμεύσεις αδυναμίες, δυνάμεις, ικανότητες και όλα αυτά. Τι συνέβηκε σε όλα αυτά τώρα; Εξαφανίστηκαν όλα προς το παρόν σα φύλλα του φθινοπώρου αφήνοντας τι; Δεν είναι όλα αυτά απλά μνήμη, όχι παρόν; Αυτό που μας δίνεται τώρα, σίγουρα, δεν είναι η ικανότητα να πούμε “είμαι αυτό ή εκείνο”, επειδή απλά δεν είναι εμφανές το τι είστε. Έχετε χάσει το χρώμα σας, το όνομά σας, το φύλο σας, την ηλικία σας, την εθνικότητά σας και όλα τα υπόλοιπα. Τι μπορείτε να πείτε τώρα; Ποιοι είστε τώρα; Με βάση τα στοιχεία σας πώς λέγεστε τώρα; Προτείνω ότι δε μπορείτε να πείτε “είμαι αυτό”ή “είμαι εκείνο” προς το παρόν. Αλλά μπορείτε να πείτε “ΕΊΜΑΙ”. Είμαι. Αυτό είναι ένα πανέμορφο όνομα για να έχετε, δεν είναι; “ΕΊΜΑΙ!”

Έχετε τώρα θυμώσει ή νιώθετε κατεστραμμένοι; Ότι σας λήστεψαν; Προσβεβλημένοι από την απώλεια όλων με τα οποία είχατε ταυτιστεί; Αισθάνεστε θυμωμένοι για αυτό; Αισθανόμαστε ότι έχουμε φτάσει σε ένα άβολο μέρος ή αντιθέτως, αισθανόμαστε ότι φτάσαμε σπίτι μας; Αισθανόμαστε άνετα με το όνομά μας “Εγώ είμαι”; Έχουμε το αίσθημα ότι ίσως χάσαμε ένα ανυπόφορο φορτίο και φτάσαμε στο σπίτι μας, στο μέρος από όπου ποτέ δε φύγαμε. Εσείς είστε ο ειδήμων. Κοιτάξτε αν το όνομά σας, το “Εγώ Είμαι”, είναι άφθαρτο. Είστε σίγουρα άφθαρτοι. Είστε σίγουρα χαλαροί και χωρίς στρες στο κέντρο σας, χωρίς προβλήματα. Και προτείνω ότι όλες οι μεγάλες θρησκείες, όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι έχουν πει ότι αυτό είναι το τι πραγματικά πραγματικά είστε στη ρίζα σας: αυτός που κείτεται στο κέντρο του κόσμου, αυτός από τον οποίο ο κόσμος δημιουργείται και στον οποίο ο κόσμος γυρίζει ξανά.

Εσείς είστε τώρα ο ειδικός.

Έτσι, όταν ανοίξουμε το Μονό μας Μάτι ξανά – ας το κάνουμε – και πλημμυρίσουμε το χώρο αυτό με χρώματα και σχήματα, δεν έχετε ακόμα το όνομά σας “Εγώ Είμαι”; Είναι το όνομα του ενός που δε μπορεί να αγχωθεί, να έχει προβλήματα. Δεν είναι το όνομα της ίδιας της ελευθερίας; Όταν φύγετε με το αυτοκίνητό σας θα δείτε ότι είναι αυτός που ποτέ δεν πάει πουθενά, αυτός που κινεί το Σίδνεϊ, αυτός μέσα στην ακινησία του οποίου το Σίδνεϊ χορεύει.

Ποιος είμαστε πραγματικά, πραγματικά;

Έχουμε μια επιλογή, λέει ο Σαίξπηρ, να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να είμαστε αυτοί που είμαστε ή αλλιώς να συμπεριφερόμαστε σα θυμωμένοι πίθηκοι. Αυτό είναι αρκετά αγενές από μέρος του Σαίξπηρ, δεν είναι; Αλλά νομίζω ότι το είπε σωστά, γιατί γνωρίζω ότι ο Douglas πράγματι συμπεριφέρεται σα θυμωμένος πίθηκος. Είναι αλήθεια, σας το υπόσχομαι, έχω πληροφορίες εκ των έσω: ο Douglas συμπεριφέρεται σα θυμωμένος πίθηκος όταν δε βλέπει “αυτό”. Το εννοώ, πραγματικά.

Ξέρετε, αυτό με το οποίο ασχολούμαστε σήμερα μπορεί να ακούγεται περίεργο, ίσως ιδιόρρυθμο, ελαφρώς τρελό. Θα έλεγα να του δώσετε μια ευκαιρία, και θα βρείτε, νομίζω, ότι είναι απεριόριστα πρακτικό.

Αφήστε με να σας κάνω ακόμα μια υπόδειξη σχετικά με την ενέργεια. Μην πιστεύετε αυτά που λέω αλλά δοκιμάστε τα. Βλέπετε, για να συμμετάσχουμε στην ανθρώπινη φυλή έπρεπε να ασχοληθούμε με το να δημιουργήσουμε την παραίσθηση αυτού του όγκου εδώ με τον οποίο κρατάμε τον κόσμο απ' έξω. Και αυτό είναι τρομερά κουραστικό. Επειδή όχι μόνο πρέπει να δημιουργούμε την ψευδαίσθηση αυτού του “φελλού”, αυτής της πόρτας προς τη Μεγάλη Χώρα της Παντοτινής Καθαρότητας – όχι μόνο πρέπει να κάνουμε αυτό, αλλά πρέπει να το κρατάμε κιόλας εκεί. Πρέπει να το συντηρήσουμε. Και πρέπει κιόλας να το αλλάζω για τον καθένα από εσάς. Πρέπει να το προσαρμόζω αυτό το πράγμα και αυτό είναι κουραστικό, εξαντλητικό. Αν θέλουμε ενέργεια, ας μην την ξοδεύουμε στο να δημιουργούμε τέτοιες ψευδαισθήσεις στο κέντρο του κόσμου μας και να σκοτώνουμε την αγάπη μας.

Επειδή αυτό σκοτώνει την αγάπη. Ξέρετε, όταν αρνούμαστε να δεχτούμε να είμαστε κατασκευασμένοι για την αγάπη, δεν της δίνουμε μια ευκαιρία. Πραγματικά δε δίνουμε καμιά ευκαιρία στην αγάπη. Ας της δώσουμε μια ευκαιρία γιορτάζοντας το γεγονός ότι είμαστε κατασκευασμένοι για αυτή. Είναι τόσο πρακτικό: όσο αφορά την ενέργεια, την αγάπη, τη δημιουργικότητα, το να περνάς καλά. Γιατί ξέρετε, όταν πραγματικά κατακτήσετε την τέχνη του να βλέπετε ποιος πραγματικά είστε, τότε νιώθετε ότι βρίσκετε μια μεγάλη ανακάλυψη πάνω στην ανακάλυψη και ξανά ανακάλυψη.

Έχω κάνει μερικές νέες μικρές ανακαλύψεις, τις οποίες μπορεί να μοιραστώ μαζί σας αύριο, από τότε που έφτασα σε αυτή την ήπειρο. Πάντα αποκαλύπτει νέα πράγματα, πάντα. Για παράδειγμα, σήμερα, ακόμα και σήμερα, είχα αυτό το όραμα αυτών των πορτών για γκαράζ. Πηγαίνετε σε αυτές και ανοίγουν. Λοιπόν, αν πάτε κοντά σε “Αυτό”, τότε αυτό θα ανοίξει, δεν είναι έτσι; Λέτε, αυτό το καταραμένο πράγμα δεν ανοίγει! Αλλά αν πάτε σε αυτό ανοίγει. Έτσι και σήμερα, στη χώρα σας, εδώ, είδα αυτό το πολύ μικρό πράγμα, μια πόρτα για γκαράζ που ανοίγει καθώς την πλησιάζουμε. Είναι ένα μικρό πράγμα, αλλά δείχνει το γεγονός ότι είναι αστείο. Είναι μια διαρκής ανακάλυψη. Δουλεύει. Ο,τιδήποτε και να κάνουμε, ας λέμε την αλήθεια για το ποιος το κάνει. Και λέω, πραγματικά, να μην πιστεύετε τίποτα από όσα λέω, δοκιμάστε τα. Δοκιμάστε τα. Είστε ο καταλληλότερος ειδικός.

ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ

Ερώτηση: Αισθάνεσαι ότι δημιουργείς τη δική σου πραγματικότητα και ότι είσαι υπεύθυνος για αυτή;

Douglas Harding: Ναι. Αλλά η πραγματική ερώτηση είναι σε ποιον αναφερόμαστε. Ο Douglas δε δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα, ο Douglas είναι απλά μια εικόνα σε έναν καθρέφτη. Είναι κάπως λεπτός! Είναι μια εμφάνιση, ένα φαινόμενο γύρω από το οποίο σχηματίζεται αυτό που ονομάζεται “εγώ”. Η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου μεγαλώνει γύρω από αυτή την εικόνα. Αλλά όταν λέω ότι δημιουργώ τη δική μου πραγματικότητα, και πραγματικά το εννοώ αυτό, λέω ότι αυτός που πραγματικά είμαι δημιουργεί την πραγματικότητα. Αυτός που πραγματικά, πραγματικά είναι υπεύθυνος για όλη την παράσταση. Έτσι είναι ένα ερώτημα που αφορά το σε ποιον αναφερόμαστε. Δε νομίζω ότι το άτομο στον καθρέφτη, ο μικρός Douglas, μπορεί να δημιουργήσει τίποτα. Αυτός είναι μια εικόνα. Είναι λεπτός. Είναι τόσο φευγαλέος, δε μπορείς να τον αγγίξεις. Έχω ταυτιστεί με αυτή την εικόνα, έχω πάρει αυτή την εικόνα και την έχω βάλει εδώ, και είναι λάθος. Δεν ανήκει εδώ, ανήκει εκεί. Ο Douglas δεν είναι υπεύθυνος για κάτι όπως η δημιουργία, γιατί δεν είναι ξύπνιος. Η συνείδηση σε μένα και σε σας είναι η Μία Συνείδηση που δημιουργεί όλη την πραγματικότητα, και είναι υπεύθυνη για όλη την πραγματικότητα. Σας λέω ξανά, μην το πιστεύετε απλά, καλύτερα να το ελέγξετε. Πολύ πολύ καλή ερώτηση!

Πού είναι το μυαλό σας;

Ερώτηση: Πώς η μνήμη και η σκέψη ταιριάζει με αυτό;

Douglas Harding: Λοιπόν, βλέπετε, Αυτός που πραγματικά πραγματικά είναι εδώ, είναι υπεύθυνος για όλα. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε ένα μυαλό εδώ, ένα κουτί γεμάτο από αναμνήσεις και από όλα τα είδη πραγμάτων – αυτό εδώ είναι μια χωριστή οντότητα. Αυτό που βρίσκω είναι ότι Εδώ βρίσκεται η Αντίληψη, η Καθαρή Χώρα, η διαφάνεια για την οποία ο Σαίξπηρ μιλάει, ας την ονομάσουμε Πνεύμα. Και εκεί βρίσκω τον κόσμο, γεμάτο αναμνήσεις. Οργανώνεται από τη μνήμη, δομείται από το νόημα και από όλες τις εμπειρίες του κόσμου.

Αν είμαι πραγματικά ειλικρινής, δε θα απομονώσω από τον κόσμο όλα αυτά τα πράγματα τα οποία αποκαλώ νοητικά και θα τα βάλω σε ένα μυαλό-κουτί εδώ. Τα αφήνω στον κόσμο. Θα έλεγα ότι υπάρχουν 3 στάδια εδώ -το πρώτο το αποκαλώ προ-ψυχολογικό, το δεύτερο ψυχολογικό και το τρίτο μετα-ψυχολογικό.

Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν είχε την εμπειρία του νου. Το μυαλό του ήταν “εκεί”. Ξέρετε, όταν ο πρωτόγονος έχει ένα κακό αίσθημα για κάποιο μέρος δε λέει: “Αισθάνομαι άσχημα για αυτό το μέρος”, λέει: “Ένα τρομερό δαιμόνιο ζει εκεί.”. Και αυτό είναι το προ-ψυχολογικό. Τώρα, το ψυχολογικό επίπεδο είναι να αφαιρέσουμε όλη τη νοητική ουσία από τον κόσμο – το νόημα, το χρώμα, την ομορφιά. Χρώμα; Ναι, ακόμα και το χρώμα αφαιρούμε, και την ομορφιά και τη μνήμη και το νόημα και όλα τα πράγματα που δίνουν αξία και δομούν τον κόσμο. Τα στραγγίζω από τον κόσμο και τα πακετάρω σε μια μπάλα κρέατος εδώ – αυτό το φανταστικό κεφτέ εδώ- ώστε αυτός να γεμίσει μέχρι σκασμού. Μετά πρέπει βέβαια να πάω σε έναν ψυχίατρο για να αφήσω λίγα από αυτά τα πράγματα να φύγουν! Εντωμεταξύ ο κόσμος έχει μειωθεί σε βίδες και παξιμάδια. Διπλό πρόβλημα λοιπόν! Ο κόσμος έχει μειωθεί σε μηχανικά μέρη και εγώ εδώ είμαι γεμάτος από αυτά τα πράγματα. Τώρα λέω ότι μπορούμε να μετακινηθούμε σε αυτό που αποκαλώ μετα-ψυχολογικό επίπεδο, όταν δεν είμαι το Πνεύμα-Νους-Σώμα, αλλά απλά Πνεύμα, το οποίο είναι Αφυπνισμένη Αντίληψη, Εδώ, και εκεί, Νους-Σώμα. Έτσι το σύμπαν είναι το σώμα μου και είναι γεμάτο με το μυαλό μου, και εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη για όλα ως Αυτός που είμαι.

Μάλλον μια μακρά απάντηση σε μια μικρή και χρήσιμη ερώτηση. Ευχαριστώ!

Βρίσκω ότι αυτό είναι ένα εντελώς φυσικό πράγμα. Έχω επιλογή. Μπορώ ή να δω εσένα φίλε μου, εκεί, και τον Douglas με κάτι αντίστοιχο εδώ ώστε να είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, να αντιπαραθετόμαστε. Αυτό είναι σα να κλείνω την πόρτα εδώ, να λέω: μην έρχεστε μέσα, δε χρειαζόμαστε τίποτα, ευχαριστώ. Αλλά δεν έχω ήδη από αυτό που δίνεις, έτσι η πόρτα είναι ορθάνοιχτη, φυσικά ανοιχτή, και μπορώ μόνο να πω έλα μέσα, ευχαριστώ. Καλωσήρθες! Είναι ορθάνοιχτα εδώ για σένα.

Δε μιλάω για μια συμπεριφορά ή μια άποψη ή κάτι αόριστο. Μιλάω για κάτι φυσικό, είμαστε πρακτικά και φυσικά ορθάνοιχτοι ο ένας για τον άλλο, και αυτή τη στιγμή ανταλλάσσουμε πρόσωπα. Προτείνω ότι και εσύ είσαι ορθάνοιχτος για εμένα όσο και εγώ για σένα. Δεν αντικρίζουμε ο ένας τον άλλο, ποτέ δεν ήμασταν πρόσωπο με πρόσωπο παρά μάλλον πρόσωπο προς “χώρο”. Πρόσωπο εκεί ως προς “χώρο” εδώ. Είσαι και συ ορθάνοιχτος για μένα. Αυτή τη στιγμή δέχεσαι ένα λευκό μούσι, ο Θεός να σε βοηθήσει!

Ερώτηση σχετικά με το φόβο.

Douglas Harding: Μερικοί από εσάς θα θυμάστε ότι σε αυτή τη βασική Βουδιστική Μαχαγιάνα γραφή, τη Σούτρα του Διαμαντιού, αναφέρεται ότι αν μπορείς να κοιτάξεις μέσα στην κενότητά σου και να μη φοβηθείς, συγχαρητήρια! Γιατί είναι ένα πολύ ασυνήθιστο πράγμα. Φοβόμαστε να δούμε εκεί γιατί μας θυμίζει το θάνατο. Αν το φοβάστε σας συγχαίρω επειδή σημαίνει ότι το καταλάβατε. Θα έλεγα να συνεχίσετε και θα βγείτε από την άλλη μεριά. Πέρα από το φόβο είναι η εμπειρία του θανάτου, αυτό που αποκαλώ Παρούσα Εμπειρία Θανάτου. Και μετά μπουμ! Έρχεται η ανάσταση. Έτσι, πεθαίνετε ως μια μικρή μάζα ύλης και μετά εκρήγνυστε για να γίνετε χώρος για όλα, ανασταίνεστε ως τα πάντα. Έτσι αν λοιπόν φοβάστε λιγάκι θα έλεγα ότι αυτό είναι περίφημο. Συνεχίστε και θα πάει καλά.

Ερώτηση για άλλους δρόμους προς το “σπίτι” μας.

Douglas Harding: Αυτό δεν είναι ο απόλυτος “δρόμος”. Παρουσιάζω απλά “ένα” δρόμο. Ένα πολύ καλό δρόμο αλλά όχι “το δρόμο”! Νομίζω ότι υπάρχουν τόσοι δρόμοι πίσω σε Αυτόν που είμαστε όσοι δρόμοι υπάρχουν και έξω από αυτόν. Έτσι, καλό θα ήταν φύγουμε από τη μέση.

Το δεύτερο πράγμα είναι ότι έχουμε μια γκάμα από ίσως 15 ή 20 πειράματα και έχουμε κάνει μόνο περίπου 3 εδώ αυτό το απόγευμα. Αύριο και την Κυριακή έχουμε μερικά πολύ δυνατά που δε θα σας αφήσουν πλέον αμφιβολίες για αυτό. Περιλαμβάνουν ένα είδος εξοπλισμού και τεχνολογίας, και είναι πολύ πολύτιμα, αλλά θα έλεγα ότι είναι μόνο η αρχή. Πραγματικά πιστεύω ότι το να μετατοπίσουμε την ερώτηση του Ποιου πραγματικά είμαστε, σε αυτά τα πολύ απλά πειράματα, όπως το να βάζουμε γυαλιά, το να δείχνουμε, το να κλείνουμε το μονό μάτι μας, να οδηγούμε αυτοκίνητο και να βλέπουμε ότι δεν οδηγούμε το αυτοκίνητο αλλά το ίδιο το Σίδνεϊ – όλα αυτά τα πράγματα μου φαίνεται ότι είναι μια καινοτομία στην πνευματική ιστορία. Μας δόθηκαν αυτή την περίοδο. Είναι πολύ Δυτικά, πολύ απομυθοποιημένα, πολύ αποτελεσματικά, και μου επιτρέπουν να έχω αυτή την τεράστια χαρά του να μοιράζομαι με τόσους από εσάς αυτό το πράγμα, αυτό το βράδυ, χωρίς καμιά αμφιβολία. Μπορώ να το μοιραστώ.

Διαβάζετε την ιστορία των μεγάλων αγίων, ακόμα και προσφάτων αγίων όπως ο Ραμάνα Μαχάρσι και ο Νισαργκαντάτα και άλλων παρόμοιων ανθρώπων. Με πόσους άλλους ανθρώπους μοιράστηκαν το όραμά τους; Νομίζω πως ήταν ένας μικρός αριθμός. Όχι γιατί δεν ήταν βαθιά διαφωτισμένοι. Αλλά αναπτύσσουμε στη δύση τα δικά μας επιδέξια μέσα για να το μοιραστούμε αυτό. Εξαρτάται από εσάς να επεκτείνετε αυτό που ο Douglas παρουσιάζει εδώ, να το αναπτύξετε στην Αυστραλία, να το κάνετε δικό σας. Αλλά αυτοί οι απλοί τρόποι είναι αποτελεσματικοί. Διαφορετικοί άνθρωποι θα προτιμήσουν διαφορετικούς τρόπους, παρόλα αυτά έχουμε ένα μεγάλο ρεπερτόριο. Αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος τρόπος. Υπάρχουν πολλοί πολλοί τρόποι πίσω σε Αυτόν που είμαστε.

Ερώτηση: Τι έχετε να πείτε για το διαλογισμό;

Douglas Harding: Τι είναι διαλογισμός; Θα πρότεινα ότι διαλογισμός είναι άλλο ένα όνομα της επίγνωσης, του να είσαι σε εγρήγορση. Θα έλεγα ότι αυτό που κάνουμε σήμερα είναι όντως διαλογισμός, και αυτό που κάνω τώρα είναι διαλογισμός. Με τον όρο διαλογισμό εννοώ το να βλέπεις τι συμβαίνει, να είσαι προσεχτικός. Βλέπετε, πρέπει να πληρώσουμε ένα πολύ μεγάλο τίμημα για το όραμα που είχαμε σήμερα. Πρέπει να πληρώσουμε με την προσοχή μας, και αυτό είναι διαλογισμός.

Ερώτηση: Σχετικά με την προσευχή;

Douglas Harding: Δε νομίζετε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 2 είδη προσευχής; Το ένα είναι η παρακλητική προσευχή η οποία λέει “Ο Θεέ μου κάνε μου τον πονόκοιλο καλύτερα”, ή “φέρε βροχή στο Σίδνεϊ” ή “βρες μου μια θέση να παρκάρω”. Δεν είμαι ακριβώς αντίθετος με αυτό, αλλά αμφιβάλλω για το αν είναι πολύ αποτελεσματικό. Το άλλο είδος προσευχής είναι νομίζω απολύτως απαραίτητο. Πρόκειται για μια περίπτωση προσωπικής θέλησης. Ο μικρός άνθρωπος στον καθρέφτη, ο Douglas, έχει τη δική του θέληση, γυρίζει την πλάτη του στον κόσμο – να αναφέρω ότι στον καθρέφτη βλέπετε ότι η πλάτη του είναι γυρισμένη στον κόσμο. Γύρω του υπάρχει μια τεράστια επιχείρηση προσωπικής θέλησης, φροντίδας, υπάρχουν ήδη αρκετά προβλήματα, δε χρειαζόμαστε άλλα. Αλλά ο Ένας που πραγματικά πραγματικά είμαστε εδώ με ανοιχτά τα χέρια [ανοίγει τα χέρια του διάπλατα] είναι ευαίσθητος προς τον κόσμο, ανοιχτός προς τον κόσμο, ορθάνοιχτος προς τον κόσμο. Το να συνειδητοποιήσουμε αυτό είναι ένα είδος προσευχής. Αυτά τα χέρια εκτείνονται για προσευχή. Ξέρετε παραδοσιακά ότι αυτά τα χέρια προσεύχονται. Και η προσευχή είναι “Γεννηθήτω το θέλημά Σου”. Ο Δάντης λέει “Η θέλησή Του είναι η ειρήνη μας”. Αυτό είναι προσευχή. Να βλέπουμε μέσα μας ότι αυτό που μας συμβαίνει στο παρόν είναι η τέλεια θέληση του Θεού, αυτό είναι ένα είδος προσευχής, μια προσευχή ευγνωμοσύνης. Δε ζητάμε για τίποτα, αλλά παραδίδουμε το μικρό μας εαυτό, παραδίδω τους μικρο προβληματισμούς του Douglas σε αυτόν που πραγματικά πραγματικά είμαι.

Greek Headless on Youtube
Click here for workshops with Richard Lang
Click here for details on the next Summer Gathering in the UK
Click here for details on the American Gathering
Click here for information on online hangouts
Click here fora free e-course
The Youniverse Explorer is now available
Click here for our online shop
Click here to get the free Headless iPhone app
Click here for downloadable videos of Douglas Harding
Click here for the Latest News
Click here to Donate
NoFacebook page on Facebook Facebook
Headless Way page on Facebook Facebook
Sign up for our Newsletter Online Course
Sign up for our Online Course Newsletter
Find the Headless Way on Twitter
Click here for the Headless Way Greek video channel