EXPERIMENT: De Spiegel

Breng de spiegel dichterbij en je krijgt een verschillend beeld.
Dit is nog steeds een weerspiegeling van jou, alhoewel het spiegelkader geen volledig menselijk wezen bevat. Neem een spiegel op ware grootte en sta wat verder ervan af: je ziet nu je hele menselijk lichaam.

Stel je voor dat er aan de hemel een reusachtige spiegel hangt - ook nu zou deze spiegel jouw verschijningsvorm reflecteren, alhoewel het beeld niet langer dat van een afzonderlijk menselijk wezen zou zijn. Op deze afstand zou je jouw 'nationaal gezicht' kunnen zien,





of nog verder weg: je planetair gezicht,

en zelfs op nog grotere afstand: je 'galactisch gezicht'.
Daar waar je je (echte of imaginaire) spiegel houdt, onthult zich jouw identiteit op die afstand, op dat niveau. Als je op zeer dichte afstand de reflectie van jezelf kon zien, dan zou je cellen zien, of moleculen, of atomen, en zo steeds dieper tot er praktisch niets meer is. Eigenlijk is dat het niveau van onszelf dat ons door de wetenschappers met hun geperfectioneerde instrumenten voorgespiegeld wordt. Maar noch spiegels en camera's en electronen-microscopen, noch andere mensen zijn in staat om ons te zeggen wat wij zijn, hier midden in het centrum van onszelf. Niemand kan ons meenemen op deze laatste stap tot in ons centrum en ons zeggen wat of wie wij zijn - tenzij wijzelf, want wij zijn hier al! In plaats van te wachten op anderen om ons te vertellen wie wij in wezen zijn (zij zullen nooit op de juiste plaats komen om dit te zeggen!) kunnen we eenvoudig zelf kijken. Wat zie jij op dit moment op de plaats waar anderen je gezicht zien (je menselijk gezicht, of je planetair, galactisch, cellulair of atoom...-gezicht)? Wijs naar die plaats en kijk. Is het niet zo, dat dit 'in- kijken' hier in het centrum geen enkele vorm onthult? Maar dat niettemin deze 'niet-vorm' bewust is, en vol van al het geziene - vol van elk niveau van dit wonderlijk levende heelal? !