Ik ben Fransman, 49 jaar oud, bezig met yoga sinds mijn tienerjaren en met advaita vedanta voor de laatste twintig jaar. Natuurlijk, heeft dit geleidelijk grote veranderingen in mijn leven teweeg gebracht, maar sedert enkele jaren voelde ik me toch op een doodlopend spoor, vastgeroest in mijn ego; niettegenstaande een lang en nauwgezet werk op het onbewuste, was ik op zoek naar een sleutel.

Mijn ontmoeting met Douglas en Catherine was voor mij een soort sprookje. Hoewel het boekje 'On having no head' reeds 10 jaar in mijn boekenkast stond, was ik niet in staat om het te lezen. Het plaatje op de omslag leek zeer bizar en de tekst was duister. Vóór drie jaar publiceerde een van mijn vrienden een boek over 'De nieuwe Wijzen uit het Westen', waarbij het laatste hoofdstuk gewijd was aan Douglas Harding, maar ik was niet geïnteresseerd. Heel oppervlakkig, dacht ik dat de leer van deze Engelsman totaal niet volgens de traditie was, het leek bovendien ook nogal gek en wat meer is: hij had blijkbaar nooit een echte levende goeroe gehad. Nee, dit was niet voor mij.

Maar enkele maanden na dit voorbarig oordeel, suggereerde een andere vriend, die Douglas al kende en genoot van het 'zien', om Douglas en Catherine uit te nodigen in Ardenne, het spiritueel centrum in het zuidwesten van Frankrijk, waar ik sedert 1982 leefde en werkte.

Ik weet niet waarom, maar vreemd genoeg was ik dadelijk akkoord, weliswaar met weinig enthousiasme. De workshop werd vastgelegd op 1 November. Het was 1993. Als ik Douglas verwelkomde in het station van Bordeaux en hem dus voor het eerst ontmoette, vond een soort alchimie plaats. Hij ontroerde mij op een zeer positieve manier en ik dacht: 'Al is zijn leer voor mij van geen betekenis, het loont toch de moeite om zo'n vriendelijke tachtigjarige te ontmoeten'.

Ongeveer veertig van mijn leerlingen waren aanwezig en de workshop begon. In plaats van terughoudend te blijven besloot ik het spel open mee te spelen. Maar ik verwachtte geen resultaat, en misschien was dit - realiseer ik nu - de beste houding om het 'geen-gezicht spel' te beginnen. Een open geest, geen verlangens, geen verwachtingen: zoals Zen-mensen zeggen: 'beginner's mind'. Op het einde van de eerste dag, na het wijs- en het derde-oog experiment had ik het nog niet door. Maar iets was aan het bewegen en ik voelde dat ik op het punt van een grote ontdekking stond. Tijdens het avondeten zei Douglas me al glimlachend: 'Morgen leg ik een bom in Ardenne', dit was inderdaad zo.

Ik denk dat ik die morgen nooit vergeet. De bom was natuurlijk de 'paper bag' (experiment met papieren buis), het krachtigste deconditionerings-instrument dat momenteel bestaat. Ik ging in de buis met een vriend aan het andere eind: Hoeveel gezichten in de buis? Eén, juist één! Wat zie je, volgens wat nu gegeven is, aan jouw zijde van de buis? ... lieve hemel, helemaal niets tenzij een helder lege ruimte, niets om het gezicht daar uit te sluiten.

Deze ruimte was heel natuurlijk en eenvoudig één met het gezicht van mijn vriend en ook één met gedachten en gevoelens. Ik was deze vrije en bewuste ruimte. Geen confrontatie meer tussen mijn ego en iets anders. De bom was ontploft.

Dit eerste mesoscope-experiment greep achttien maanden geleden plaats en ik kan alleen zeggen dat het een totale omwenteling teweeg bracht. Sinds die dag is mijn spirituele praktijk, mijn lesgeven, kortom mijn hele leven compleet en op diepgaande wijze veranderd, maar dit is een ander verhaal.

Eén zijn met de wereld, zoals ik jaren zonder succes geprobeerd had, is eenvoudig helemaal niets zijn. Liefhebben is verdwijnen ten gunste van een ander. Het was waarlijk een heel krachtige en gevaarlijke bom. Niets is overgebleven om de wereld te ontkennen.